Οσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι αποφεύγω, όπως ο διάολος το λιβάνι, να μιλώ ως φιλόλογος. Οι φιλόλογοι ως επαγγελματίες μού είναι –μάλλον– αντιπαθείς. Πάντοτε γνώριζαν –ή τουλάχιστον έτσι διατείνονταν– περισσότερα από τους ποιητές, γι’ αυτό και δικαιολογούσαν την ύπαρξή τους διά του άμετρου υπομνηματισμού.

Τους τελευταίους μήνες οι χρήστες του περιαστικού δάσους της Θεσσαλονίκης έγιναν μάρτυρες μιας απίστευτης κινητικότητας.

Η παγκόσμια κρίση μαίνεται, τα χρηματιστήρια συνεχίζουν την καθοδική τους πορεία, οι απολύσεις πολλαπλασιάζονται και οι δυσοίωνες προβλέψεις κυριαρχούν στα «σομόν» έντυπα που μόλις μερικούς μήνες πριν εκθείαζαν την αδιατάρακτη πορεία των  αγορών και των κερδών.