Η είσοδος της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το μέλλον της Βαλκανικής

Θα ήθελα να επικεντρωθώ σε δύο ζητήματα. Στο ζήτημα το οικονομικό, συνδεδεμένο με την οικολογική διάσταση, και το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας, όχι μόνο από την ελληνική άποψη, αλλά και τη βαλκανική. Τις προοπτικές δηλαδή της Βαλκανικής, με την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το σημαντικό είναι ότι αυτή η συζήτηση που κάνουμε εδώ νομίζω ότι είναι από τις ελάχιστες που γίνονται σε όλη την Ελλάδα και που αφορούν το τι σημαίνουν οι ευρωπαϊκές εκλογές. Δεν είναι τυχαίο το ότι η συζήτηση γίνεται από τρία έντυπα τα οποία δεν έχουν σχέση με την κάθοδο στις εκλογές! [  ]

Και η συζήτηση την οποία κάνουμε εδώ δεν είναι αρκετή. Θα έπρεπε πραγματικά να γίνει μια σειρά συζητήσεων, διότι βρισκόμαστε όντως σε μια κομβική ιστορική στιγμή, και σε ό,τι αφορά τη σχέση οικονομίας - οικολογίας, ποτέ άλλοτε αυτή η σχέση δεν ήταν τόσο στενή. Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν αυτή τη φορά να μιλάς για οικονομική κρίση και να ξεχνάς ότι η κύρια πλευρά αυτής της κρίσης δεν είναι οικονομική με την τρέχουσα έννοια του όρου, [ ] αλλά η μεγάλη κρίση του 21^ου αιώνα είναι κρίση της οικολογίας, δηλαδή της οικονομίας με την ευρύτερη έννοια του όρου.

Διότι η οικολογία περιλαμβάνει την οικονομία, δεν είναι κάτι χωριστό. Η οικονομία βρίσκεται σε αντίθεση με αυτά που μας έχουν μάθει οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι και οι μαρξιστές. Κατ’ αυτούς, τα σχήματα οικονομικής αναπαραγωγής έναν παράγοντα δεν εμπεριέχουν: τη φύση. Στο μαρξιστικό σχήμα περιλαμβάνεται το σταθερό κεφάλαιο, το μεταβλητό κεφάλαιο και το κέρδος – η φύση είναι απούσα. Το ίδιο και στα κλασικά φιλελεύθερα σχήματα – επίσης είναι απούσα. Δηλαδή είναι καταπληκτικό ότι γίνεται μια συζήτηση με απόντα τον κύριο παράγοντα του πλούτου, ο οποίος είναι η φύση, και τον οποίο όλοι θεωρούσαν μέχρι τώρα ότι είναι δωρεάν. Και μια και είναι δωρεάν και ανεξάντλητος, μπορούμε να χτίζουμε εκεί την οικονομία του ανθρώπου, έξω από την οικολογία του ανθρώπου.

Αυτά τα πράγματα, δυστυχώς, δεν τα λένε ούτε οι οικολόγοι. Ξέρω ένα κόμμα το οποίο κατεβαίνει στη Γαλλία και λέγεται Κόμμα για την Αποανάπτυξη: Η μόνη απάντηση αυτή τη στιγμή στην κρίση η οποία έρχεται και η οποία τα επόμενα χρόνια θα οδηγήσει τον πλανήτη στο να γίνει κόλαση είναι ένα κόμμα για την αποανάπτυξη. Δεν είναι βεβαίως οι πράσινοι του Κον Μπεντίτ [  ].

Και όμως, υποτίθεται ότι αυτό το κίνημα εμφανίστηκε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, βάζοντας ακριβώς αυτή τη ριζική προβληματική, που είναι η σχέση της φύσης με τον άνθρωπο!

Και έρχομαι στο δεύτερο θέμα, που υποχρεωτικά λόγω του χρόνου θα πραγματευτώ, που είναι το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτον, Ευρώπη χωρίς τη Ρωσία δεν νοείται ως Ευρώπη πραγματικά ανεξάρτητη, σε μια ιστορική περίοδο όπου μεγάλες ηπειρωτικές ενότητες όπως η αμερικάνικη, η κινέζικη, η ινδική κ.λπ. αναδύονται στο προσκήνιο της ιστορίας. Στο βάθος του χρόνου, η Ευρώπη θα έπρεπε να ξεκινήσει την ειδική σχέση με τη Ρωσία. Είναι πάρα πολύ απλό. Δεν μπορεί να υπάρξει η Δυτική Ευρώπη μόνη της, γυρεύοντας ένα κομματάκι από την Κεντρική Ευρώπη, όπως έχει κάνει μέχρι σήμερα, και αποκλείοντας την Ανατολική. Αντ’ αυτού, ποια είναι η στρατηγική την οποία προωθούν οι Αμερικανοί και οι Εγγλέζοι; Όχι διεύρυνση της Ευρώπης προς τον φυσικό της χώρο, προς τον Ντοστογιέφσκι δηλαδή, προς την παράδοσή της, η οποία είναι παράδοση ευρωπαϊκή –διότι η ρωσική παράδοση είναι ευρωπαϊκή παράδοση–, αλλά διεύρυνση προς την Τουρκία, προς τη λίμνη Βαν, και επομένως μια Ευρώπη η οποία δεν θα είναι Ευρώπη.

Η Αγγλία από τη μια πλευρά και η Τουρκία από την άλλη θα συγκροτούν το οικονομικό μέρος του ευρωπαϊκού τμήματος του ΝΑΤΟ. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι κάθε φορά η ένταξη μιας χώρας στην Ε.Ε. συνταυτίζεται πλέον με την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Δηλαδή θα μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Ή, το ότι μπήκε η Αλβανία στο ΝΑΤΟ, ανοίγει ως πρόκριμα για την ένταξή της στην Ε.Ε. [ ]

Για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια αυτή η επιλογή είναι καταστροφική. Στη Βουλγαρία πλέον το τουρκικό κόμμα, το οποίο συμμετέχει σε όλες τις κυβερνήσεις, ρυθμίζει απολύτως την εκεί πολιτική πραγματικότητα, τόσο ώστε –θα σας φανεί εξωφρενικό– να περνάει αυτή τη στιγμή νόμος στη βουλγαρική Βουλή σύμφωνα με τον οποίο η βουλγαρική παύει να είναι η επίσημη γλώσσα της Βουλγαρίας! Θα είναι περισσότερες, μεταξύ των οποίων και η τουρκική. Δεν θα έχουν μία επίσημη γλώσσα. Με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., οι ελίτ οι ελληνικές, που ήδη είναι ψιλο-οθωμανικές, εάν δεν είναι πολύ νεο-οθωμανικές, θα υποταχθούν απολύτως πλέον στον ισχυρό παράγοντα της περιοχής, θα ενταχθούν ξανά στα πλαίσια ενός ευρύτερου χώρου που θα κυριαρχείται από την Τουρκία, και θα έχουμε προφανώς αλλαγές πολύ σημαντικές και πληθυσμιακές και στη Θράκη και στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ενταχθεί η Τουρκία στην Ε.Ε. «Δεν θα τη βάλουμε», λέει ο Σαρκοζί, αλλά στο μεταξύ η γαλλική Βουλή ψήφισε νόμο σύμφωνα με τον οποίο δεν χρειάζεται δημοψήφισμα για την ένταξη της Τουρκίας. αν αύριο τα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία είναι πάρα πολύ ισχυρά, των ευρωπαϊκών εταιρειών υποστηρίζουν την ένταξη, τότε θα ενταχθεί. Δεν είναι σίγουρο. Υπάρχει και ο κίνδυνος, που ίσως να είναι ακόμα χειρότερο για μας, να εξαγοράσουν την πιθανή ειδική σχέση με την Τουρκία και τότε θα της δώσουν ολόκληρη την Κύπρο, όπως φροντίζει άλλωστε ο κ. Χριστόφιας να τους τη δώσει ολόκληρη.

[  ] Η γλώσσα της υποταγής είναι η γλώσσα την οποία μιλάνε οι ελίτ στην Ελλάδα και την Κύπρο και αυτό πραγματοποιείται κάτω από τα μάτια μας. [  ] Έχουμε περάσει σε έναν τέτοιο εθισμό διά του μιθριδατισμού, έχουμε συνηθίσει στο ότι εμείς υπερασπίζουμε την ένταξη της Τουρκίας, άσχετα με το εάν αυτό θα σημάνει μια αναστροφή ιστορική, οπότε το 2021 δεν ξέρω τι άραγε θα γιορτάζουμε για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του ’21!

Ευτυχώς υπάρχουν και καλά νέα. Τα καλά νέα είναι τα εξής: Κάτι υπάρχει έστω στη συνείδηση των ανθρώπων. Έτσι, η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, εκτός από τον Στάθη, υποχρεώνεται κάθε τόσο να μοιράζει ένθετα για την ποντιακή γενοκτονία, την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Το ΣΚΑΪ, που ξεκίνησε να βγάλει τους 100 Μεγάλους Έλληνες, με μεγάλη της δυσαρέσκεια είδε ότι κατέληξε στον Μέγα Αλέξανδρο και τον Κολοκοτρώνη. Το ΒΗΜΑ του κ. Πρετεντέρη, προχθές μοίρασε τον Ίωνα Δραγούμη και αύριο μοιράζει Περικλή Γιαννόπουλο. Δηλαδή, τουλάχιστον ο τυφλοπόντικας εξακολουθεί να υπάρχει. Να δούμε όμως μέχρι πότε. Εδώ μας χρειάζεται η γνωστή ρήση του Γκράμσι: «Η απαισιοδοξία του λογικού και δυστυχώς μόνο η αισιοδοξία της βουλήσεως».

*Απόσπασμα από  απομαγνητοφωνημένη εισήγηση, από την εκδήλωση που διοργάνωσαν το Άρδην, το Οικολογείν και η Χριστιανική στις 18/05/09 με τίτλο: "Μπροστά στις εκλογές: Η οικονομική κρίση, Οικολογία και "Πράσινοι", η Τουρκία και η Ευρώπη". 

Οι υπόλοιπες εισηγήσεις της εκδήλωσης: 

Τουρκία και Ευρωπαϊκή Ένωση, Σταύρος Λυγερός 

Κίνημα των ΜΜΕ;, Στάθης

Κάθε μέρα Οικολογία, Γιάννης Σχίζας

Οι νεοφιλελεύθερες καταβολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Γιάννης Ζερβός