Είναι μια εποχή στην οποία είναι πολύ ενδιαφέρουσα η αδιαφορία της, χωρίς να είναι το σχήμα οξύμωρο. Δηλαδή, ενώ δεν συμβαίνουν σημαντικές αλλαγές στο μικρό μας χωριό, συμβαίνουν κατακλυσμιαίες αλλαγές στο μεγάλο χωριό. Εμείς δείχνουμε σαν να μην αντιλαμβανόμαστε ακριβώς τι συμβαίνει στο μεγάλο χωριό. Είμαστε κλεισμένοι στον μικρό, μικρό μας κόσμο. Ξαφνικά εμείς, τα ΜΜΕ, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το φαινόμενο να έχει γίνει ένα μεγάλο και σημαντικό ποσοστό των Ελλήνων, αίφνης, οικολόγοι, πράγμα το οποίο μας εξέπληξε. Βεβαίως, όλοι καταλάβαμε, και όχι μόνον οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, δηλαδή τα ΜΜΕ, ότι η οικολογία είναι μια εύκολη απάντηση στις δημοσκοπήσεις. Όταν υπάρχει μια γενικευμένη αηδία, εύκολα λέει κάποιος «εγώ θα ψηφίσω οικολόγους».  [   ]
Δεν μπορεί όμως η οικολογία να είναι μια σημαία ευκαιρίας για τους πάντες. Δεν μπορεί να είναι και νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες και αριστεροί. Και μάλιστα δεν μπορεί, τη στιγμή που έχουμε φανερότερα παραδείγματα οικολογίας που συνεργάζεται με τη Δεξιά, όπως στην Ιρλανδία ή στην Τσεχία, όπου οι οικολόγοι συνεργάζονται με αντίστοιχα δεξιά κόμματα, να θεωρήσουμε ότι οι οικολόγοι αυτοί έχουν την ίδια αντίληψη για την οικολογία με οικολόγους οι οποίοι θέλουν να δουν την ανάπτυξη σε μια βάση διαφορετική από την καπιταλιστική ή τη νεοφιλελεύθερη.  [ ]
Υπό αυτή την έννοια υπάρχει ένα ελλείπον παιγνιόχαρτο στην παρουσία της οικολογίας μέσα από αυτό το σχήμα στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, το οποίο γίνεται ακόμα πιο δυσάρεστο από το γεγονός ότι, ενώ το κόμμα αυτό έχει συγκεκριμένες θέσεις για ευρύτερα θέματα, δεν έχει την παρρησία να τις υποστηρίξει. Για παράδειγμα, ενώ συντάχθηκε μέσω των σχέσεών του με τον Κον-Μπεντίτ και τον Φίσερ στην ευρωπαϊκή πολιτική που κατέληξε στους βομβαρδισμούς της Σερβίας, σε ερωτήσεις που γίνονται στον κ. Τρεμόπουλο για όλα αυτά, όταν βγαίνει στα μέσα ενημέρωσης, για αυτά τα θέματα αποφεύγει να απαντήσει ή αρνείται θέσεις που έχει πάρει, όπως για παράδειγμα συνέβη στην Κομοτηνή όταν ρωτήθηκε για την πρότασή του για τον Κεμάλ να τιμηθεί ως τέκνο της Θεσσαλονίκης, όπου πριν ο δημοσιογράφος καν ρωτήσει, αρνήθηκε ότι το έχει πει ενώ το έχει, όπως και αρνήθηκε ότι έχει ζητήσει να μην εγκατασταθούν Πόντιοι πρόσφυγες στη Θράκη, ενώ έχει αρθρογραφήσει στην ίδια την Ελευθεροτυπία γι’ αυτό το ζήτημα.
Τα ΜΜΕ με πάρα πολλή ευμένεια αποδέχονται τέτοιες συμπεριφορές, διότι είναι ταγμένα σε συμφέροντα πολύ ισχυρότερα, τα συμφέροντα των δυνατών από τις θέσεις που θέλουν να προβάλουν οι οικολόγοι. Συνεπώς, πάρα πολύ εύκολα λέει ένας δημοσιογράφος από τον Ελεύθερο Τύπο ότι δεν έχει καμία σημασία τι θέσεις έχουν οι οικολόγοι για τα ευρύτερα θέματα, μας αρκεί το οικολογικό τους κίνημα. [ ]
Αν συμβαίνουν όλα αυτά και αν μία από τις παραμέτρους της κρίσης είναι η χρεοκοπία της κυρίαρχης ιδεολογίας, όλα αυτά που συμβαίνουν προκαλούν ταυτόχρονα και τη χρεοκοπία της ιδεολογίας η οποία ως τώρα την υπερασπίστηκε, δηλαδή της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού. Μαζί με τις τράπεζες κατέρρευσαν και όλα του τα ιδεολογήματα, η πολιτική ορθότητα, ο μεταμοντερνισμός, ο πολυπολιτισμός, οι θεωρίες όλες αυτές για τη μετανάστευση και τη διαμόρφωση διαφόρων κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που τελικά οδηγούν σε γκέτο και όχι σε οσμώσεις. Αν λοιπόν όλα αυτά τα πράγματα συμβαίνουν, εκείνο που κυρίως λείπει είναι η αντίδραση σε όλα αυτά. [ ]
Το θέμα της Τουρκίας στο πλαίσιο όλων αυτών που λέγαμε είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ως τώρα, η Τουρκία επί Μπους θεωρείτο μια μετριοπαθής ισλαμική χώρα, η οποία θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μια γέφυρα προς τις χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Νομίζω ότι ο δρόμος της Τουρκίας επί εποχής Ομπάμα έχει αναβαθμιστεί, με την έννοια ότι θεωρείται πλέον μια δυτική δύναμη η οποία μπορεί να παίξει έναν διττό ρόλο. Από τη μια να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή, ως μια δύναμη τρομακτική και ταυτόχρονα σοβινιστική από πλευράς των ΗΠΑ στην Ε.Ε., αλλά ταυτόχρονα να έχει και την αυτονομία της περιφερειακής δύναμης η οποία μπορεί να συναλλάσσεται μέσα στο πλαίσιο αυτής της αυτονομίας, αλλά και ταυτόχρονα σε μια συναλλαγή με τις ΗΠΑ με τις περιφερειακές δυνάμεις που αφορούν μια περιοχή από το Αφγανιστάν, από το Πακιστάν, ως τη Μέση Ανατολή. [ ]
Εκείνο που είναι σημαντικό για την ίδια την Τουρκία είναι ότι έχει έναν ηγέτη, τον Ερντογάν, ο οποίος διαθέτει μεγάλη εμβέλεια, ένα κόμμα το οποίο είναι μεν ισλαμικό, αλλά μπορεί να παίξει με κοσμικούς όρους, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που να περιορίσει τους κεμαλιστές, και γενικώς εμφανίζεται μια Τουρκία της εποχής του Νταβούτογλου όχι μόνο σαν ένας γρίφος για μας, αλλά σαν μια δύναμη κι ένας όγκος, που αν τολμήσουμε να σκεφτούμε ότι το αντίπαλο δέος στον Νταβούτογλου είναι η Ντόρα, την έχουμε βάψει.
Τελειώνοντας, θέλω να πω ότι ο νέος οθωμανισμός δεν είναι κάτι αφηρημένο. Είναι η δυνατότητα μιας μεγάλης χώρας, η οποία έχει τελείως σαρδανάπαλη ανάπτυξη, τελείως άναρχη ανάπτυξη, αλλά πολύ σφιχτούς μηχανισμούς, όπως ο στρατός, να καταστήσει μια κοινωνία που έχει, ας πούμε, ανεργία 16% ή εθνικά προβλήματα πολύ ισχυρά στο εσωτερικό της, απαραίτητο παίχτη και σε ευρωπαϊκό και σε περιφερειακό επίπεδο –αυτός είναι ο νέος οθωμανισμός.
[ ] Το πρόβλημα δηλαδή για τους Ευρωπαίους δεν είναι το κατά πόσον η Τουρκία είναι ευρωπαϊκή με την έννοια την πολιτισμική. Αυτό είναι ληγμένο. Δεν είναι ευρωπαϊκή. Από το 1450 έως το 1920 οι Οθωμανοί ήταν στην Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν τους ένιωσε ποτέ ως Ευρωπαίους. Η ανάλυση που κάνουμε λοιπόν για την Τουρκία δεν μπορεί να είναι στο ευτελές επίπεδο του Σαρκοζί, δεν είναι Ευρωπαίοι. Αλλά σε ένα πολύ βαθύτερο και ισχυρότερο επίπεδο, τι αγορά έχουν, τι στρατιωτική ισχύ έχουν, πώς μπορούν να επηρεάσουν οι ίδιοι την Ευρωπαϊκή Ένωση, με τι πλάτες, ποια σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν να περάσουν στην ευρύτερη περιοχή, τι σχέση έχουν με τους Ρώσους. Αυτό λοιπόν καθιστά την Τουρκία, όντας σε μια θετική συγκυρία γι’ αυτήν, με ισχυρή ηγεσία κι ένα κόμμα ευρωπαϊκό όπως το κόμμα του Ερντογάν, στα πράγματα, μια δύναμη περιφερειακή πάρα πολύ ισχυρή, την οποία η Ευρώπη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με αφελή ερωτήματα αν τα σύνορά μας ως Ευρώπης θα είναι στη Συρία, διότι τα σύνορα της Ευρώπης στη ουσία είναι στο Ισραήλ, αλλά με άλλα ερωτήματα, στα οποία το δικό μας το κράτος και οι δικές μας πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν τίποτα για την ώρα να πουν.

*Αποσπάσματα ααπό την απομαγνητοφωνημένη εισήγηση του γνωστού σκιτσογράφου, από την εκδήλωση που διοργάνωσαν το Άρδην, το Οικολογείν και η Χριστιανική στις 18/05/09.