Είναι, πρώτα από όλα, η σχέση της Ευρώπης με τις ΗΠΑ και η ορατή πλέον διά γυμνού οφθαλμού χρησιμοποίηση της Ευρώπης για την περικύκλωση της ρωσικής ομοσπονδίας. Το δεύτερο σημείο είναι το εάν η Ευρώπη πρέπει να λειτουργεί μόνο ως Κοινή Αγορά ή να επεξεργαστεί μια διακριτή πολιτική ταυτότητα. Θέλουμε την Ευρώπη να είναι απλώς ένας χώρος εμπορευματικών συναλλαγών, ή θέλουμε την Ευρώπη να έχει μια πολιτική προσωπικότητα, επομένως να έχει μια κοινή εξωτερική πολιτική, επομένως να έχει μια πολιτική άμυνας; Θέλουμε την Ευρώπη να βρεθεί σε μια τροχιά διεύρυνσης, ή εμβάθυνσης; [ ] Θέλουμε μια Ευρώπη η οποία να είναι εναντίον ή με τη Ρωσία; Το ερώτημα, βέβαια, έχει εν μέρει απαντηθεί. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, παραμένει σε εκκρεμότητα από τη στιγμή που και η Ευρωπαϊκή Ένωση οπωσδήποτε δοκιμάζεται στον τομέα των διεθνών σχέσεων.
Θέλουμε την Τουρκία στην Ευρώπη, ή θέλουμε την Ευρώπη στην Τουρκία; Διότι αυτό το οποίο διαφαίνεται στην τρέχουσα κατάσταση και τίθεται ουσιαστικά προς αξιολόγηση είναι η υπαρκτή διείσδυση της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια διείσδυση η οποία είναι μάλλον εκπόρθηση παρά ενσωμάτωση στο ευρωπαϊκό σώμα. Υπάρχει βέβαια και το σημαντικότερο, στρατηγικής φύσεως, ερώτημα: Η Τουρκία μπορεί να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Εκτός βέβαια Αν η Ε.Ε. αποφασίσει να εισαγάγει γενικώς όλες τις κοντινές χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μεσογείου στα πλαίσιά της [ ].
Επίσης, έχουμε τα θέματα της Ευρώπης και της σχέσης της με τον παγκόσμιο καταμερισμό. Η σημερινή διαδρομή, η οποία διατυπώνεται και μέσα από την κοινή αγροτική πολιτική και μέσα από διάφορες πολιτικές αποφάσεις, οδηγεί στην ευθανασία της ευρωπαϊκής οικογενειακής γεωργίας και όλων των παρεπόμενων, μέσα στα οποία θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και την ελληνική ύπαιθρο. [ ] Είναι μια διαδρομή η οποία οδηγεί στη μονοδιάστατη ανάπτυξη διαφόρων χωρών και περιοχών, ιδιαίτερα του μεσογειακού Νότου, που οδηγεί στην τουριστικοποίηση και στην τουριστική μονοκαλλιέργεια συγκεκριμένων περιοχών και χωρών, μεταξύ των οποίων είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. [ ]
Είναι και το μεγάλο επίμαχο ζήτημα της σχέσης της Ευρώπης με τον Τρίτο Κόσμο. Ποια απάντηση δίνεται στην παγκόσμια ανέχεια; Μήπως είναι το 0,7% του προϋπολογισμού, το οποίο πρόσφατα αμφισβητήθηκε από τον Μπερλουσκόνι και τον Γάλλο πρόεδρο, που ζητούσαν την αναθεώρησή του προς τα κάτω; Ή μήπως αντί εξαγωγής αυτής της βοήθειας, και αντί εξαγωγής της ευημερίας και προώθησης των αναπτυξιακών διαδικασιών σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, πραγματοποιείται η εισαγωγή του Τρίτου Κόσμου εντός του Πρώτου Κόσμου, κυρίως μέσω της παράνομης μετανάστευσης;
Η παράνομη μετανάστευση επιτελεί δύο θεμελιακές λειτουργίες: Πρώτον, αποτελεί εφεδρικό στρατό εργασίας, με τη μαρξική έννοια. Αποτελεί έναν μειοδότη, ο οποίος εισάγεται με τελικό στόχο την καταβύθιση των εργασιακών αποδοχών και των εργασιακών δικαιωμάτων, και δεύτερον, χρησιμοποιείται ως πολιτικό προσωπικό για ένα μαζικό εγχείρημα μιας Αριστεράς ανατρεπτικής. Και προσοχή στο επίθετο: ανατρεπτικής, αλλά όχι επαναστατικής. Μιας Αριστεράς η οποία δεν κατανοεί τις διχαστικές καταστάσεις οι οποίες δημιουργούνται στους κόλπους των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων.
Και περνάμε σε κάποια άλλα θέματα, τα οποία είναι μικρότερης κλίμακας, και είναι βέβαια τα δικά μας εθνικά θέματα πρωτίστως. Θέματα όπως είναι η Κύπρος, το Αιγαίο, η ασφάλεια της Ελλάδας, τα Σκόπια. [ ]
Θα προχωρήσω στην αξιολόγηση μιας ορισμένης πολιτικής, η οποία στις ημέρες μας εκδηλώνεται κυρίως από την πλευρά των Οικολόγων-Πρασίνων, για να τοποθετήσω τη συζήτηση που θα επακολουθήσει. Υπάρχει καταρχήν η υπόθεση της οικονομίας και η υπόθεση του λεγόμενου πράσινου καπιταλισμού. [ ] Το να έρθει κάποιος και να υποστηρίζει ότι θα δημιουργήσουμε 100.000 ή 500.000 ή 5 εκατομμύρια θέσεις εργασίας, αυτό φυσικά δεν είναι αξιόπιστο και χρήζει τεκμηρίωσης. Υπάρχουν διάφορα άλλα ζητήματα, όπως είναι τα θέματα της ψηφοφορίας, τα θέματα του πολιτικού υποκειμένου. [ ]
Ψήφος στα 16, και γιατί όχι ψήφος στα βρέφη; Και γιατί όχι ψήφος στον οποιονδήποτε δηλώνει έτοιμος να ψηφίσει; Εκεί είναι το μεγάλο ερώτημα, εκεί είναι η πλειοδοσία η οποία μπορεί να γίνει προς μια ορισμένη κατεύθυνση. Μερικά από αυτά κυριάρχησαν και στη λεγόμενη εξέγερση του Δεκεμβρίου, κατά την άποψή μου ψευδοεξέγερση.
Υπάρχουν διάφορα άλλα επιμέρους ζητήματα τα οποία είναι σημαντικά όσον αφορά τον τρόπο ζωής, όσον αφορά τις παραγωγικές και καταναλωτικές επιλογές. Πρώτον, έχουμε το θέμα των ιδιωτικών αυτοκινήτων. Θα περίμενε κανείς από μια πολιτική δύναμη η οποία ενδιαφέρεται για τη μακροβιότητα των υλικών, η οποία ενδιαφέρεται για την εγχώρια προστιθέμενη αξία και για τη μη διαρροή πόρων προς το εξωτερικό, να υποστηρίξει ότι είναι προτιμότερο να γίνονται πιο μακρόβια τα ελληνικά οχήματα, παρά να γίνεται εισαγωγή πολυτελών αυτοκινήτων, παρά να αχρηστεύεται η αξία σε χρησιμοποιημένα οχήματα.
Θα περίμενε κανείς μια αναφορά στον κτισμένο χώρο της Ελλάδας, η οποία είναι μια πάρα πολύ σημαντική υπόθεση λόγω της μεγάλης κρίσης της οικοδομής. [ ] Θα περίμενε βέβαια επίσης να τεθεί αυτό το σώμα απέναντι στις πρακτικές του ηγετικού πυρήνα, το οποίο εκπροσωπείται από τον Κον Μπεντίτ και τη Μόνικα Φρασόνι, αλλά και άλλους σημαντικούς πράσινους, όπως ο Φίσερ, ο οποίος έγινε περιβόητος την περίοδο του 1999, όταν συντάχθηκε με την πραγματοποίηση χερσαίων επιχειρήσεων στη Γιουγκοσλαβία.
Θα περίμενε κανείς βέβαια άποψη απέναντι στο αποικιοκρατικό Σχέδιο Ανάν, το οποίο διακηρυγμένα συνιστούσε άρση του ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Θα περίμενε αντιπαλότητα με αυτούς οι οποίοι με τα αγοραία και πλειοψηφικά τους επιχειρήματα υποστηρίζουν ότι και η ελληνική προοδευτική κοινή γνώμη θα πρέπει να συνταχθεί με το αίτημα των Σκοπιανών να αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες.
Δεν υπήρξε τίποτα απέναντι σε αυτό το πράγμα. Από τη δική μας άποψη απαντάμε ότι υπάρχει ανάγκη μιας ριζοσπαστικής οικολογικής αντιπολίτευσης, πράγμα το οποίο έχει δρομολογηθεί. Αλλά όσον αφορά το εδώ και τώρα: [ ] Αντί μιας εκλογικής επιλογής με βαριά καρδιά υπέρ της διαπλεκόμενης οικολογίας, υπέρ της οικολογίας της νέας τάξης, μπορούμε με την καθημερινή μας δράση και με τις καθημερινές μας επιλογές να ψηφίζουμε κάθε μέρα οικολογία.


*Απομαγνητοφωνημένη εισήγηση, από την εκδήλωση που διοργάνωσαν το Άρδην, το Οικολογείν και η Χριστιανική στις 18/05/09.