Από την αρχή η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε ως συνεργασία των αρχουσών τάξεων της Ευρώπης, με πρωταρχικό στόχο την ανάπτυξη ευνοϊκών συνθηκών για την ευημερία των επιχειρήσεων, ιδίως μετά την απώλεια αποικιών. Η Ελλάδα εντάχθηκε στην πρώην ΕΟΚ ως δέκατο μέλος με διακηρυγμένο στόχο από τους κρατούντες τη διασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας και την αναβάθμιση των διαρκών θέσεων της χώρας. Στην πραγματικότητα, η άρχουσα τάξη της χώρας, ευρισκόμενη σε αδυναμία να διαχειριστεί την εξουσία λόγω του παρασιτικού χαρακτήρα της, αναζήτησε βοήθεια από τους επικυριάρχους της και σε θεσμικό επίπεδο. 

Μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού φάνηκε να ανοίγει ο δρόμος για τη διεύρυνση της Ε.Ε., η οποία συμπεριέλαβε και τις περισσότερες χώρες του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού, με μια τάση περικύκλωσης της Ρωσίας. Ήδη εντείνονται οι προσπάθειες για την περαιτέρω πολιτική ενοποίηση με την αποτυχημένη απόπειρα καθιέρωσης της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης το 2004, στη συνέχεια της μεταρρυθμιστικής συνθήκης της Λισσαβόνας το 2007. Όμως τα αρνητικά δημοψηφίσματα που ακολούθησαν δείχνουν ότι τα σχέδια των ιθυνόντων των Βρυξελλών βρίσκονται σε απόκλιση από τις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης. Είναι όμως φανερό ότι η Ε.Ε., που ξεκίνησε ως ένωση οικονομική, έχει αποτύχει να λειτουργήσει πολιτικά όταν κλήθηκε να το πράξει. [ ]
Σκανδαλώδης και αντίθετη με τις διακηρυγμένες αρχές της Ε.Ε. παραμένει και η πολιτική της Ένωσης όσον αφορά το Κυπριακό, αλλά και τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου εκ μέρους της Τουρκίας.
Και εδώ ερχόμαστε σε ένα πρώτο επιμέρους θέμα. Με ευθύνη της Ελλάδας δεν ασκείται ουδεμία πίεση για την αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων εισβολής από τα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ γίνεται ανεκτή η απειλή πολέμου της Τουρκίας κατά της Ελλάδας σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο. Αντί αυτού συνεχίζονται οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ ασκούνται πιέσεις για την αναβάθμιση των σχέσεων με το ψευδοκράτος, υπό το πρόσχημα της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. [ ]
Ιδιαίτερα επικίνδυνη για την ειρήνη στην περιοχή των Βαλκανίων μπορεί να καταστεί η διαμορφούμενη τάση της γειτονικής χώρας να χρησιμοποιεί τις μουσουλμανικές μειονότητες ως παράγοντες στρατηγικής στα Βαλκάνια, όπως έχει άλλωστε γράψει ο νέος υπουργός, ο Νταβούτογλου. Αυτά, συνοπτικά για την Τουρκία.
Όσον αφορά τώρα την κρίση, την οικονομική κρίση, πρέπει να αναφερθούμε προηγουμένως και στο επικίνδυνο έλλειμμα κοινωνικής δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης που διαμορφώνεται στην ίδια την Ε.Ε.
Μιλάμε εν συντομία για το ηλεκτρονικό φακέλωμα, που νομιμοποιείται με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Η Ε.Ε. δεν διστάζει να δώσει στις Η.Π.Α. πρόσβαση στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων ταξιδιωτών, αλλά και να καταργήσει το επαγγελματικό απόρρητο του συνηγόρου-πελάτη. Η συνθήκη του Σένγκεν και άλλα ομώνυμα δημιουργήματα, όπως η Έσελον, η Φρόντεξ κ.λπ., αποτελούν μερικά από τα πολλά δείγματα προσβολής των ατομικών ελευθεριών.
Όσον αφορά την οικονομία, εξαρχής η Συνθήκη της Ρώμης, με την οποία ιδρύθηκε τότε η ΕΟΚ, έθεσε ως πρωταρχικό της σκοπό την ανάπτυξη του ελεύθερου ανταγωνισμού. Αυτό το χαρακτηριστικό αναδύθηκε και ταυτίστηκε με την εξουσία της Ένωσης. Έτσι, σήμερα επιβάλλεται όλο και πιο πολύ το ευνοϊκό περιβάλλον για τη λειτουργία των επιχειρήσεων εις βάρος του κράτους δικαίου. Ο μονεταρισμός και ο άκαμπτος οικονομικός φιλελευθερισμός έχουν καταντήσει ευρωπαϊκό πρότυπο διακυβέρνησης, κατά παράβαση της παράδοσης της ίδιας της Δυτικής Ευρώπης, που μεταπολεμικά έχει αναδείξει το κράτος πρόνοιας και ποικιλία τρόπων οργάνωσης της οικονομίας, οι οποίοι δεν αναιρούσαν έναν βασικό πυρήνα του λεγόμενου κοινωνικού κράτους. Κατά συνέπεια, γίνεται φανερό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε και αποτέλεσε εξαρχής έναν μηχανισμό ακύρωσης του κοινωνικού κράτους και των όποιων κατακτήσεων είχαν επιτευχθεί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
*Απόσπασμα από απομαγνητοφωνημένη εισήγηση, από την εκδήλωση που διοργάνωσαν το Άρδην, το Οικολογείν και η Χριστιανική στις 18/05/09.