Οι προσπάθειες των φοιτητικών παρατάξεων να αρνηθούν τα διδάγματα των εκλογών

Στις 13 Μαΐου, πραγματοποιήθηκαν σε όλες τις ακαδημαϊκές σχολές της χώρας οι φοιτητικές εκλογές. Το κλίμα αποσάθρωσης στο εσωτερικό των σχολών, μετά από τα γεγονότα του Δεκέμβρη και τις τακτικές επιλογές των μορφωμάτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ως προς τη μη εφαρμογή του νόμου Γιαννάκου, προμήνυαν το αποτέλεσμα.
Με την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς το σύνολο της πολιτικής ατζέντας επέμενε τελετουργικά στη θεματολογία της προηγούμενης διετίας, κάτι εντελώς ξένο στη νέα γενιά φοιτητών και παρωχημένο για τους παλαιότερους. Ενώ λοιπόν το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας αναζητούσε οπτικές και εξόδους από το διαρκώς ογκούμενο φάντασμα της γενικευμένης οικονομικής κρίσης, στο εσωτερικό των σχολών επικρατούσαν οι παρωχημένες οπτικές ενός κινήματος που έκλεινε τον κύκλο του. Καμία «αγωνιστική» φοιτητική παράταξη δεν μπήκε στη διαδικασία να ερμηνεύσει τα αδιέξοδα της οικονομικής κρίσης.
Στην κυρίαρχη λοιπόν συγκυρία, ήρθε να πατήσει ο Δεκέμβρης, που επιτάχυνε την παρακμή της πολιτικής στο εσωτερικό των σχολών. Τα στοιχεία που έθεσαν οι μηδενιστικές δυνάμεις δεν άφησαν χώρο για την επιβίωση παραγωγικών προταγμάτων. Η λογική της μηδενιστικής αποδόμησης ήρθε να εκδιώξει όλο το φάσμα του κοινωνικού προβληματισμού και να εκχωρήσει εν λευκώ τις απαντήσεις, στα κοινωνικά αδιέξοδα, στις συντηρητικές ελίτ ή στην Αστυνομία.
Από την άλλη, η υποτίμηση  των συνδικαλιστικών οργάνων, ως μέσων για τη παραγωγή πολιτικών όψεων, και η αμφισβήτηση του γενικότερου ρόλου τους απομάκρυνε το σύνολο των φοιτητών από την πολιτική ύπαρξη και διεκδίκηση στο εσωτερικό των σχολών. Έτσι, τα μέχρι πρότινος κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος (όπως οι Γενικές Συνελεύσεις, ή πολιτικές εκδηλώσεις) δυσλειτουργούσαν ή δεν πραγματοποιούνταν ή διακόπτονταν, με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται διαρκώς η ενασχόληση με τα κοινά στα πλαίσια του Πανεπιστημίου.
Τέλος, η καθολική επαύξηση της βίας στο εσωτερικό των ιδρυμάτων και οι γενικευμένες καταστροφές σε σχολές τόσο της Θεσσαλονίκης, όσο και της Αθήνας, επέτρεινε την απομάκρυνση ακόμα και από τις εκπαιδευτικές διαδικασίες.

Στο προκείμενο των εκλογών
Σε αυτό το κλίμα λοιπόν πραγματοποιήθηκαν οι φοιτητικές εκλογές, με συντριπτικό νικητή τη γενικευμένη αποχή.
Έτσι, ψήφισαν 6.518 άτομα λιγότερα, ενώ αυξήθηκαν κατά 500 τα άκυρα ψηφοδέλτια. Από κει και πέρα, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ απώλεσε περί τις 2.922 ψήφους (μείωση κατά 0,22%) και η ΠΑΣΠ αύξησε κατά 300 τις ψήφους της (άνοδος κατά 2,4%). Η ΠΚΣ έχασε τη στήριξη 2.385 φοιτητών (μείωση κατά 1,39%) και τα ΕΑΑΚ, μολονότι εμφάνισαν άνοδο της τάξης του 0,31%, στερήθηκαν γύρω στις 276 ψήφους. Τέλος η ΑΡ.ΕΝ. μείωσε το ποσοστό της κατά 0,61% χάνοντας 938 (!) ψήφους.
Η ποσοστιαία αύξηση της ΠΑΣΠ δεν αντιπροσωπεύει ένα ευρύτερο κίνημα νεανικής στήριξης και πολιτικής ταύτισης με το Πα.Σο.Κ., ενώ η μικρή ποσοστιαία πτώση της ΔΑΠ, στην πραγματικότητα κρύβει την αποστροφή ενός ευρύτερου κόσμου από τη Νέα Δημοκρατία και τις επιλογές της όλο αυτό το διάστημα.
Η πτώση της ΕΑΑΚ σε ψήφους καταδεικνύει την απομάκρυνση του κόσμου από τις τακτικές της, ενώ οι ξύλινες κορόνες των συνδικαλιστών της ΚΝΕ επέτειναν την απομάκρυνση του νεανικού κόσμου.
Στην πραγματικότητα όμως χαμένος των φοιτητικών εκλογών υπήρξε το μόρφωμα του Συ.Ριζ.Α., η Αριστερή Ενότητα, η οποία έχασε τη στήριξη της περίφημης «γενιάς του 16». Η απώλεια αυτή ομοιάζει με την ήττα των δυνάμεων του Συ.Ριζ.Α. στην ΠΟΣΔΕΠ, γεγονός, που εντέλει κατέδειξε την αδυναμία της διττής λογικής του Συ.Ριζ.Α. Έτσι, όλο αυτό το διάστημα, από τη μία στήριζε άμεσα τις επιλογές των ηγεσιών της φοιτητικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ή των αντεξουσιαστών, και από την άλλη γειτνίαζε με το σύνολο των εκσυγχρονιστών ακαδημαϊκών, με ροπή στην αφαίμαξη τεραστίων ευρωπαϊκών κονδυλίων, οι οποίοι ωστόσο εμφανίζονταν εντελώς αδιάφοροι μπροστά στην παρακμή του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Το εγχείρημα όμως απέτυχε, γεγονός έκδηλο στο εσωτερικό των σχολών.
Το διαφαινόμενο ωστόσο γεγονός είναι πως οι εκλογές αυτές αποτελούν ακόμη ένα σημάδι της αποστροφής των νέων από τα πολιτικά δρώμενα. Η εξαθλίωση του φοιτητικού συνδικαλισμού, τα πελατειακά δίκτυα , και κυρίως η παντελής απουσία ενός εναλλακτικού οράματος, έχει ως αποτέλεσμα τη φυγή.
Δεν είναι τυχαίο πως τον νεανικό ενθουσιασμό για ενασχόληση με κάτι ευρύτερο και στραμμένο προς την κοινωνία τον έχουν καπηλευτεί τυχαίες Μ.Κ.Ο. ή άλλες «περιβαλλοντικές» ομάδες όπως η GREENPEACE. Οι τελευταίες σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν απειλή για τις αστικές ελίτ, αλλά, από την άλλη, επιτείνουν την καθολική αποβλάκωση των νέων στα πλαίσια του Πανεπιστημίου.

Μια τρίτη οπτική
Σ’ αυτό το θλιβερό τοπίο, οι εξαιρέσεις ήρθαν από ανεξάρτητες και αυτόνομες ομάδες που παρεμβαίνουν σποραδικά μέσα στο πανεπιστήμιο, ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, η οποία έχει παράδοση σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες.
Αυτές επέλεξαν, στην αποστασιοποίηση των μεγάλων παρατάξεων και στην παράλυση των φορέων της «γενιάς του 16», να αντιτάξουν μια τρίτη οπτική ως προς το ζήτημα του φοιτητικού συνδικαλισμού, διεκδικώντας τήν εκ νέου νοηματοδότηση της πολιτικής στα εσωτερικά των σχολών. Έτσι, προώθησαν κοινοτιστικές πρακτικές μετατρέποντας τους συλλόγους από πεδίο μιας στείρας συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης στα πρότυπα του δικομματισμού, σε ζωντανούς χώρους συνεύρεσης, προβληματισμού και δημιουργικότητας.
Επιπλέον, ήρθαν σε ρήξη με τις ξύλινες, παραδεδομένες πρακτικές της αριστερής ορθοδοξίας στα πανεπιστήμια, προσπαθώντας να ασκήσουν επί της ουσίας κριτική στο περιεχόμενο της γνώσης που παρέχουν σήμερα τα παγκοσμιοποιημένα πανεπιστήμια, αλλά και στην αθλιότητα των φοιτητικών κύκλων, που τελούν σε πλήρη ιδρυματοποίηση από την υπόλοιπη κοινωνία, αδιαφορώντας τόσο για την καθημερινότητα των υπολοίπων όσο και για τα μεγάλα ζητήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία.
Οι πρακτικές τους αυτές, φυσικά και επιβραβεύθηκαν στον εκλογικό στίβο, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς η κινηματική πολιτική στα πανεπιστήμια μπορεί να πάψει να αποτελεί λάιφ στάιλ ή μικροαστικό φετίχ των βολεμένων, και να μετατραπεί σε μια πραγματική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων…