ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ – ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ¨ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ¨ ====================================== Το παιδί αυτό ( ο Γ.Α.Π. , κυρίως γιος της κ. Μάργκαρετ που δυσκολεύεται να μιλήσει ελληνικά μετά από 50 χρόνια διαμονής στην χώρα ) πάσχει από ¨διαπολιτισμική σύγχυση ¨ , όπως και τα αδελφάκια του , ή κατευθύνεται από συγκεκριμένα κέντρα , που ο πατέρας του είχε καταγγείλει σαν ¨ιμπεριαλιστικά¨. Ένα από αυτά είναι και το πρακτορείο των ΗΠΑ , μετά από τον 2ο Π.Π. , η λεγόμενη ¨Σοσιαλιστική Διεθνής¨ , η οποία πέρα από τον αντεπαναστατικό της ρόλο μετά από τον 1ο Π.Π. , μετατράπηκε κατά την διάρκεια του 2ου Π.Π και αμέσως μετά , από τους Γερμανούς αντιχιτλερικούς πρόσφυγες που είχαν βρει πολιτικό άσυλο στην Σκανδιναβία , στην Αγγλία , την Τουρκία και τις Η.Π.Α. σε ανοιχτό φερέφωνο του Δυτικού ¨δημοκρατικού ιμπεριαλισμού¨ στην αντιμετώπιση του ¨σιδηρού παραπετάσματος¨. Το γεγονός ότι ένας πολιτικά ασήμαντος από την ¨ψωροκάσταινα ¨ επιλέχθηκε να γίνει ¨πρόεδρος της¨ στην ¨Νέα Εποχή¨ ( ¨ NEW AGE ¨ ) επιβεβαιώνει το γεγονός αυτό. Η ¨Διεθνής¨ αυτή της ¨ανθρωπιάς¨ δεν χρειάζεται ιδεολόγους και θεωρητικούς του Μαρξισμού –Σοσιαλισμού , έστω ¨μεταρρυθμιστές ¨ τύπου Μπέρνστάϊν – Καούτσκι , αλλά απλούς ¨διεκπεραιωτές¨ – εκτελεστές του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού- τύπου σαν τον ¨πρώην μετανάστη ¨ Γ.Α.Π. Βλακεία , πολιτικός καιροσκοπισμός-οπορτουνισμός ή ¨διαπολιτισμική σύγχυση¨ , το γεγονός πάντως ότι πολλές φορές έχει αναφέρει η προεδράρα της ¨Πιο –Σοσιαλιστικής Διεθνούς Όλων των Εποχών ¨ ότι κάποτε ¨ήταν και αυτός μετανάστης¨ και κατανοεί τα προβλήματα τους… μιλά για πνευματική του διάνοια να προσλαμβάνει την πραγματικότητα. Διότι : Ποτέ δεν ήταν μετανάστης. Ποτέ δεν εκριζώθηκε για οικονομικούς λόγους από την πατρίδα του για να δουλέψει στις φάμπρικες της Γερμανίας , τα ορυχεία του Βελγίου , στις γραμμές των τραίνων και τα εστιατόρια των Η.Π.Α. , στις φυτείες της Αφρικής , της Νότια Αμερικής και της Αυστραλίας. Δεν αντιμετώπισε πρόβλημα αδειών παραμονής και μεταναστευτικών νόμων , ούτε κινδύνεψε , όπως κινδυνεύουν τα περισσότερα παιδιά των μεταναστών , από έλλειψη σχολικών υποδομών και αναλυτικών προγραμμάτων. Αυτό που διατέλεσε κάποια μικρή περίοδο της ζωής του , σαν γόνος ευκατάστατης και πολιτικά εγγυημένης αστικής οικογένειας , ήταν το γεγονός ότι περιόδευσε ( τουρίστας ) στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ σαν ¨ Χρυσός Πολιτικός Πρόσφυγας¨ επειδή ο πατέρας του ήταν πολέμιος της Στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα , υπό την ανοχή βέβαια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ( και της ¨ πρώτης του πατρίδας¨ , των ΗΠΑ ) που είχαν εγκαθιδρύσει το καθεστώς αυτό , και απλά είχαν την ¨πρόνοια¨ να προετοιμάζουν την ¨διάδοχη¨ κατάσταση με την ¨επάνοδο της δημοκρατίας¨ ( ¨δύο πόρτες έχει η ζωή…¨ , πάντα για το ¨σύστημα¨ …). Και βέβαια ο Γ.Α.Π. δεν ήταν ποτέ ¨οικονομικός μετανάστης¨ με όλες τις γνωστές δυσκολίες , αλλά και ποτέ δεν ήταν ¨πολιτικός πρόσφυγας¨ με τις γνωστές συνέπειες και κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι γνήσιοι αγωνιστές- πολιτικοί – πρόσφυγες . Δεν περίμενε χρόνια για να του ¨αναγνωρίσουν την ιδιότητα του πολιτικού διωκόμενου ¨ ( Τζόνσον και Νίξον , μετά και από τις παρακλητικές επιστολές και της μαμάς του είχαν απαιτήσει την ¨απελευθέρωση¨ του μπαμπά του , όπως και έγινε ) , ούτε βρισκόταν κάτω από την διαρκεί απειλεί , όπως βρίσκονται οι γνήσιοι πολιτικοί πρόσφυγες , να παραδοθεί στους δήμιους της χώρας του ή να απελαθεί σε άλλη χώρα , εάν η πολιτική του δραστηριότητα έβλαπτε τα πολιτικό – οικονομικά συμφέροντα της χώρας που του είχε παραχωρήσει προσωρινό ¨άσυλο¨. \ Συνεπώς πέρα από την υποκριτική αναφορά ¨ ήμουν και εγώ μετανάστης¨ ( για να κερδίσει , για λόγους ¨ευγνωμοσύνης¨ και καιροσκοπισμού , την μελλοντική ψήφο των νέο- σκλάβων της ελληνικής άρχουσας τάξης ) διαπιστώνουμε ότι μάλλον πρέπει να ¨πάσχει¨ , σαν παιδί ¨μεικτής – εθνολογικά – πολιτισμικά και θρησκευτικά οικογένειας¨ , από το γνωστό φαινόμενο ¨ διαπολιτισμικής σύγχυσης¨ , έχει δηλαδή πρόβλημα προσδιορισμού της ¨ταυτότητας του¨. Είναι ¨μετανάστης¨ στην ίδια του την πατρίδα , όπως λέγεται για πολλούς ¨παλιννοστούντες¨ στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ¨έλληνες – αλλοδαποί¨ , όπως χαρακτηρίζονται από τις ελληνικές στατιστικές υπηρεσίες οι ¨Ελληνοαμερικάνοι¨ ( με διπλή υπηκοότητα ) που διαμένουν στην Ελλάδα και συγκροτούν ¨Συλλόγους Φιλίας¨ του Αμερικάνικου ¨Δημοκρατικού¨ και ¨Ρεπουμπλικανικού¨ κόμματος. Η τέλεια σύγχυση και ο τέλειος ατομικός πολιτικός οπορτουνισμός…Νέο-Φαναριώτικης ιδεολογίας. Πρόσθετο πρόβλημα φαίνεται να είναι ότι σταδιακά η αρχικά ¨πρώτη ¨ και αργότερα η ¨δεύτερη του ¨ πατρίδα είναι οι Η.Π.Α. . Το πρώτο πολυεθνικό κράτος των μεταναστών που παρήγαγε την κάλπικη θεωρία των ¨αυτοδημιούργητων¨ , σε μια αχανή και αραιοκατοικημένη Ήπειρο . Όπου πρώτα οι ¨μετανάστες – κολασμένοι¨ , κυρίως της Ευρώπης , προχώρησαν σε μια γενοκτονία των γηγενών . Των Ινδιάνικων-ιθαγενών πληθυσμών που είχαν την αναίδεια να θέλουν να διατηρήσουν την γη και τον ¨κατώτερο¨ πολιτισμό τους ¨. Αυτό που το ¨παιδί¨ ( ο ¨ρομαντικός¨ Γ.Α.Π. ) δεν μπορεί να κατανοήσει είναι το γεγονός ότι η Ευρώπη δεν είναι μια άγονη , αχανής και αραιοκατοικημένη Ήπειρος. Δεν αποτελεί έναν γεωγραφικό χώρο ¨προς εξερεύνηση και εποικισμό¨ από νέους ¨αυτοδημιούργητους¨ χρυσοθήρες ¨κολασμένους μετανάστες¨ , αλλά είναι μια περιοχή , σχεδόν πυκνοκατοικημένη , με συμπαγείς πληθυσμούς που έχουν εδώ και πολλά εκατοντάδες χρόνια μια ¨πολιτιστική συνοχή ¨ , διαθέτουν ¨ταυτότητα¨ και έχουν ¨αυτοπροσδιοριστεί ¨ μέσα από μια αιματηρή πορεία στο διάβα των αιώνων , εθνικών -κοινωνικών πολέμων και επαναστάσεων . Κάθε προσπάθεια κατάργησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης και ¨αυτοπροσδιορισμού¨ των λαών της Ευρώπης , κάθε προσπάθεια βίαιης ( ΚΑΙ ¨ΝΟΜΙΜΟΙ¨ – ΝΟΜΟΙ –ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΒΙΑ ) αλλαγής της υπάρχουσας εθνολογικής , πολιτισμικής και θρησκευτικής σύνθεσης , προϋποθέτει , για να πετύχει, μια ΝΕΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ , όπως των Ινδιάνων της Βορείου και Νότιου Αμερικής , και βέβαια νέους ¨φυλετικούς¨ – ¨πολιτισμικούς ¨ πολέμους οι οποίοι είναι αναπόφευκτοι. Εάν στις Η.Π.Α. μπόρεσαν να ξεπεραστούν οι ¨εθνολογικές διαφορές¨ των ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΜΕΝΑΤΑΣΤΩΝ , με το πρόσταγμα της μοναδικής , σχεδόν ¨προτεσταντικής ηθικής¨ της ¨εργασίας¨ , όπου το μοναδικού αγαθό για έναν ¨καλό πολίτη¨ στο ¨Κράτος των Μεταναστών¨ ήταν και είναι το ¨αυτοδημιούργητο¨ ( βασική αστική – μικροαστική ψευδαίσθηση ¨ ) , η ¨οικονομική απόδοση¨ και η ¨ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ¨ ( σαν ¨ουδέτερο αγαθό¨ ) , αυτό το αστικό μοντελάκι του ¨νέου πατριωτισμού¨ με ένα Σύνταγμα της ατομικής ιδιοκτησίας και ατομικής ¨επιτυχίας¨ , δεν μπορεί να πετύχει στην Ευρώπη , διότι , ευτυχώς , μεσολαβούν άλλες πολιτισμικές και ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ αξίες , πέρα από την ΑΣΤΙΚΗ – ΦΙΛΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ -ΕΠΟΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ. Ο μετανάστης είναι ¨από την φύση του¨ κατά την Αριστοτελική άποψη ένα ¨ ZOON –A-POLITIKON ¨ – είναι το πρότυπο του ¨HOMO –ECONOMICUS ¨ . Ήδη από την στιγμή που μεταναστεύει από την χώρα καταγωγής του έχει χάσει κάθε ελπίδα για πολιτική προσπάθεια και αλλαγή στην χώρα του . Στην νέα ¨πατρίδα¨ προορισμού εξ αντικειμένου δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες ( πέρα από κάποιους ¨μεταναστοπατέρες¨- εμπόρους ζωής ) , δεν ¨νοιώθει συμπάθεια για την χώρα που εξ-αντικειμένου τον εκμεταλλεύεται με χειρότερους όρους απ΄ότι τους ημεδαπούς , αλλά και λόγω των διαφορετικών πολιτισμικών – θρησκευτικών , διαφορών. Τον μετανάστη – έποικο τον ενδιαφέρει ¨πάση θυσία ¨ η ¨οικονομική επιτυχία¨ και η ¨εργασία¨ . Τον ενδιαφέρει η ¨ενσωμάτωση ¨ , η ¨ισότητα¨ με την ανισότητα των μακροχρόνια κατοίκων μιας χώρας . ¨Όπως Αμερική¨ , σύμφωνα με την Πασοκτζού και Νέο-Δημοκράτισσα ( ανάλογα με την περίπτωση ) , Υβέτ Τσάβες . Στην ¨Νέα Εποχή¨ του δημοκρατικού ιμπεριαλισμού η ¨Ελευθερία Διακίνησης Κεφαλαίων και Εμπορευμάτων ¨ είναι ΑΔΙΑΡΡΗΚΤΑ ΔΕΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ¨ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ – ΠΡΟΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ- ΜΑΖΩΝ ¨ , σύμφωνα με την λογική όχι μόνο του οικονομικού ¨Ντάμπινγκ¨ , αλλά και του κοινωνικού. Είναι ο ¨επαναστατικός – αντεπαναστατικός καπιταλισμός , και όχι ο Σοσιαλιστικός Διεθνισμός , που ¨σπάει σύνορα ¨ , δημιουργεί και καταργεί σύνορα , δημιουργεί και καταργεί έθνη με το αχαλίνωτο Νεοχιτλερικό ¨DRANG NACH OSTEN ¨ , μόνο που για τον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό δεν πρόκειται μόνο για μία ¨ Ώθηση προς Ανατολάς¨ , αλλά για ¨DRANG¨ προς Ανατολή – Δύση – Βορρά και Νότο. Κάτι παραπάνω από τους δήθεν ¨διεθνιστές¨ – ¨Αριστερούς¨ γνωρίζουν οι κύριοι Στέφανος Μάνος , Ανδριανόπουλος , Γ. Παπανδρέου , όπως και το Συμβούλιο της Ευρώπης , οι ¨ Ύπατες Αρμοστείες του Ο.Η.Ε¨. , η ¨Σοσιαλιστική¨ Διεθνής και το ¨ Ίδρυμα Ωνάση¨ ( το οποίο διοργάνωσε τελευταία στην Αθήνα το ¨συνέδριο για την τα δικαιώματα των μεταναστών , μην ξεχνάμε ότι και ο Αριστοτέλης Ονάσης ήταν ένας ¨αυτοδημιούργητος μετανάστης ¨ που πλούτισε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο …) , για την ¨ωφελιμότητα¨ της μετανάστευσης , η οποία αποτελεί την πιο σύγχρονη μορφή γενοκτονίας. Γενοκτονία για τους λαούς και τις χώρες από όπου μεταναστεύουν οι νέο – χρυσοθήρες και για τις χώρες ¨υποδοχής¨ και προορισμού. Η μετανάστευση την εποχή του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού δεν είναι όπως έλεγε ο Ευάγγελος Αβέρωφ ( εκ μέρους της Καραμανλικής ΕΡΕ ) το 1960 , για να ξαποστείλει τους έλληνες ανέργους στο εξωτερικό , ¨ευλογία θεού¨ ( όπως λέει σήμερα το Ίδρυμα Ονάση και ο Γ. Παπανδρέου ) , αλλά ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο , παράλληλα με την ¨πράσινη ανάπτυξη ¨ και την μεγάλη αγορά της Κίνας , για την σωτηρία του καπιταλισμού , με ότι αυτό συνεπάγεται , όπως : Το εργασιακό – κοινωνικό ¨ντάμπινγκ¨ στη μητρόπολη του καπιταλισμού με την εισαγωγή φτηνού και κατά προέκταση απεργοσπαστικού εργατικού δυναμικού , το οποίο με την διαφορά πολιτισμικών αξιών και μορφωτικού επιπέδου διασπά την συνοχή των ημεδαπών εργαζομένων ( ακόμα με την έλλειψη κοινής γλώσσας συνεννόησης ) και αποτρέπει η δυσκολεύει τις αντιστάσεις και ¨κοινές διεκδικήσεις¨. Παράλληλα η ¨εξαγωγή¨ εργατικού δυναμικού από χώρες που εκμεταλλεύεται οικονομικά και καταδυναστεύει πολιτικά ο ιμπεριαλισμός αποτρέπει την ¨κοινωνική επανάσταση¨ σε αυτές , την μόνη ¨διεθνιστική αλληλεγγύη ¨ που θα μπορούσαν να προσφέρουν οι εργαζόμενοι για την ¨παγκόσμια απελευθέρωση¨ , δηλαδή να κάνουν την δημοκρατική – σοσιαλιστική επανάσταση ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ. Από την στιγμή που δέχονται να μετατραπούν σε μετανάστες , περνάνε στην αντίδραση , στην αντεπανάσταση , γίνονται κύριοι φορείς της αναπαραγωγής του καπιταλισμού , στυλοβάτες στις χώρες που καταδυναστεύουν τις πατρίδες τους με μοναδικό ¨ιδανικό¨ , αυτοί ¨να την βρουν ¨ , να ξεφύγουν από την ¨κοινή μοίρα των λαών τους¨ , με οποιοδήποτε τίμημα , ακόμα με το να γίνουν και Γενίτσαροι. Όλα τα άλλα , τα ¨ανθρωπιστικά¨ , είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Ένα πεδίο λαμπρό για τις κ.κ. Θάλεια Δραγώνα , Έλενα Παναρίτη ( ¨Φουτζιμόρι¨ ) , Στέφανο Μάνο και τους κ.κ. Προκόπη Παυλόπουλο και Γεώργιο Παπανδρέου και όλα τα Σύγχρονα Τάγματα Ασφαλείας. Η νέα κυβέρνηση ¨εθνικής¨ σωτηρίας του καπιταλισμού που ονειρεύτηκε ο κ. Κ. Μητσοτάκης είναι παράλληλα και η διαπαραταξιακή ¨πολυπολιτισμική ¨ φράξια του ελληνικού καπιταλισμού που αδιαφορεί για την εξαθλίωση των ελλήνων εργαζομένων (η¨εσωτερική αγορά¨ άλλωστε ήταν πάντα μικρή για την κοσμοπολίτικη ελληνική αστική τάξη που γεννήθηκε εξ – αρχής εκτός Ελλάδος , στις Παροικίες ) για να μπορεί να επενδύει και να κερδίζει στα Βαλκάνια και να εκτελεί χρέη ¨παγκόσμιου διακομιστικού εμπορίου¨ , με το εφοπλιστικό κεφάλαιο , κερδίζοντας από τις ¨αναθέσεις¨ και την στρατιωτική προστασία των ιμπεριαλιστών συμμάχων της . Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ¨ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ¨ – ¨ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ¨ ================================================= Το γνωστό ¨Παρατηρητήριο της Ουάσινγκτον-Βερολίνου¨ ( διάβαζε ¨Ελσίνκι¨ – ΕΠΣΕ ) σε μια αποκαλυπτική δημοσίευση που δεν την έχει ακόμα καταχωρήσει στην επίσημη ιστοσελίδα του , αλλά την ανέβασε , σήμερα 3/1/ , σε ¨φιλικό σάϊτ ¨ (http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=164690#164690 ) παρουσιάζει ¨450 υπογραφές ανθρώπων του πνευματικού και επιστημονικού κόσμου¨ υπέρ της κας Θάλειας Δραγώνα ¨. Δύο πράγματα έχουν σημασία : α) το υποκριτικό και αναληθές κείμενο , ¨σκεπτικό¨ , κάτω από το οποίο τέθηκαν οι υπογραφές , και β) το πρωτοφανές ¨εύρος¨ της γκάμας των ανθρώπων της Νέας Τάξης – Νέας Εποχής ( ¨NEW – AGE ¨ ) στην Ελλάδα που διεκδικούν το δικαίωμα σαν ¨επιστήμονες¨ και ¨ειδήμονες¨ να διαπαιδαγωγήσουν- μυήσουν με τις μειοψηφικές και επιστημονικά αμφιλεγόμενες , μειοψηφικές , απόψεις τους τον ελληνικό λαό ( κοινός ¨να μας αλλάξουν την πίστη¨ ) , από δημόσιες θέσεις ¨κλειδιά¨ . Τέλος αυτό που είχε ιδιαίτερη σημασία δεν είναι μόνο να υποστηρίξουν την ¨πρωτοπορία¨ της κας Θ. Δραγώνα ( ενάντια στο δήθεν ¨ κυνήγι των μαγισσών¨ ) , αλλά το γεγονός ότι με την ευκαιρία αυτή ζητούν ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ – ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ – όλων όσων υποστηρίζουν τις αντίθετες απόψεις , τις οποίες χαρακτηρίζουν ¨ρατσιστικές¨ , ¨ακροδεξιές¨ κ.λ.π Μιλάμε δηλαδή για μια πραγματική αντιδημοκρατική – ανελεύθερη επίθεση , Νέο-φασιστικού τύπου . Ας τους θαυμάσουμε και δοξάσουμε ! http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=164690#164690 Υ.Γ. Τα είπε όλα : Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης says: ¨…Η “ΕΣΠΡΕΣΣΟ” π.χ. είναι πιο τίμια από το ΒΗΜΑ ή τα ΝΕΑ. Ανάμεσα στους λαϊκιστές και τους “μισθοφόρους”, προτιμώ τους λαϊκιστές, γιατί είναι λιγότερο επικίνδυνοι. Τα σοβαροφανή φασιστόμουτρα της “προόδου είναι πιο επικίνδυνα…¨ http://www.antinews.gr/?p=29695#comment-377719 Όμως ¨ας κόψει κάτι¨ από την άλλη διαπίστωση : ¨… Εκτός από το ¨ΠΑΡΟΝ¨, που το θεωρώ ότι πιο αξιόλογο στον χώρο του Τύπου…¨ Η προσωπική – υποκειμενική κρίση είναι αναφαίρετο δικαίωμα , είναι όμως απόλυτα σίγουρος ; ΑΠΟ : Τι ΔΕΝ είναι αριστερά… ---------------------------- http://www.antinews.gr/?p=29741&cpage=1#comment-377736 ΕΠΙΣΗΣ : Η Νέα Τάξη αντεπιτίθεται : -------------------------------- http://www.antinews.gr/?p=29824 Casus belli : --------------- http://www.antinews.gr/?p=29741

ΕΝΤΑ ΓΚΕΜΙ (πρόεδρος των Αλβανών Σοσιαλιστών στην Ελλάδα) ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ [http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=117245]…: Πολλές χώρες με δομημένους θεσμούς και μακροχρόνια εμπειρία στη συνύπαρξη με το διαφορετικό έχουν αποτύχει να εντάξουν κοινωνικά τους μετανάστες (βλέπε Γαλλία, Βρετανία). Η απόδοση της ιθαγένειας και των πολιτικών δικαιωμάτων από μόνα τους δεν αποτελούν πανάκεια για την ουσιαστική κοινωνική ένταξη. * Τι άλλο χρειάζεται κατά τη γνώμη σας; - Η πλήρης ένταξη συνεπάγεται ισότιμη και ενεργή κοινωνική και πολιτική συμμετοχή (και όχι κατ' επίφαση) σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής, άρση των διακρίσεων και φαινομένων ρατσισμού και επιπλέον τη διαμόρφωση μίας «κουλτούρας» αποδοχής και συμβίωσης με τον «άλλο»[…] * Ζείτε πολλά χρόνια στην Ελλάδα και είστε κοινωνιολόγος. Μπορείτε να εργαστείτε στις ίδιες δουλειές που εργάζεται ένας Ελληνας; - Οχι! Ως αλλοδαπή, έχω πρόσβαση μόνο στον ιδιωτικό τομέα. Επομένως, παρά το γεγονός ότι βρίσκομαι 18 χρόνια νόμιμα και έχω σπουδάσει στην Ελλάδα, δεν έχω καν το δικαίωμα αίτησης για εργασία σε φορείς δημοσίου αλλά και ιδιωτικού δικαίου που βρίσκονται υπό την εποπτεία υπουργείων και άλλων δημόσιων φορέων[…] * Βρίσκουν δουλειά όσοι αποφοιτούν από τα ελληνικά πανεπιστήμια; - Οσοι έχουν σπουδάσει νομικά δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε εξάσκηση να κάνουν. Οσοι σπουδάζουν ιατρική, μπορούν να εργαστούν μόνο στον ιδιωτικό τομέα και όσοι έχουν σπουδάσει στις παιδαγωγικές σχολές, δεν μπορούν να βρουν δουλειά πουθενά. Ας ελπίσουμε ότι με την απόκτηση ιθαγένειας, σε λίγο καιρό, όλα αυτά τα προβλήματα να λυθούν.

νομίζω ότι αν είναι να σκεφτούμε πάνω στο 2ο μέρος του διπόλου κοσμοπολίτες-ακροδεξιοί, τότε πρέπει να δούμε ότι και στις δύο παρακάτω περιπτώσεις η άνοδος της ακροδεξιάς πρέπει να είναι αναμενόμενη. στην περίπτωση που θα γίνει αποδεκτό το νομοσχέδιο: έχει γίνει σε άλλα ιστολόγια σταχυολόγηση "αντιρατσιστικών" απόψεων στο opengov, οι φορείς των οποίων λίγο-πολύ ελπίζουν ότι χάρη στην είσοδο 800 χλδ. ψηφοφόρων τα ακροδεξιά κόμματα θα πάψουν να μπαίνουν στη βουλή. αποσιωπάται ότι ταυτόχρονα θα αυξηθούν τα ποσοστά των ακροδεξιών κομμάτων, λόγω της προφανούς δυσπιστίας προς τους ισλαμιστές μετανάστες και της διόγκωσης περιστατικών αντεστραμμένου μεταναστευτικού ρατσισμού (γκέτο κ.λπ.). στο βαθμό που οι ελληνοποιημένοι μετανάστες δεν θα ενδιαφέρονται να ενσωματωθούν (με βάση τα κριτήρια που ο θ.ντρίνιας ανέφερε) στην ελληνική κοινωνία ακόμη κι αν επιδιώκουν τη μόνιμη διαμονή σε αυτήν, διότι θα βρίσκονται εν ελλάδι ή εν αθήναις σε τέτοια πληθυσμιακά μεγέθη ώστε να είναι δυνατή η (νόμιμη) διαβίωση δίχως κάποιον ουσιαστικό εξελληνισμό, αναπόφευκτα θα καταντήσουν κράτος/κράτη εν ελληνικώ κράτει. ορισμένοι από αυτούς αναπόφευκτα θα επιχειρήσουν να διατηρήσουν αλλά και να επιβάλουν τα πολιτισμικά/θρησκευτικά πρότυπα των χωρών προέλευσής τους όχι βέβαια, προς το παρόν, σε όλη τη χώρα αλλά στις γειτονιές όπου θα συγκεντρώνονται και θα ομαδοποιούνται ανά χρώμα δέρματος ή ανά θρησκεία. έτσι, από τη μια θα υπάρξει εκλογική άνοδος της ακροδεξιάς ή στροφή μεγάλων κομμάτων προς την ακροδεξιά, ενώ από την άλλη οι ελληνοποιηθέντες θα είναι (όχι για πάντα) ένας υπάκουος εκλογικός στρατός του πασοκ και η αντιρατσιστική αριστερά που νομίζει ότι θα ισχυροποιηθεί το συνειδητοποιημένο προλεταριάτο θα απομείνει με το στόμα ανοιχτό άδικα περιμένοντας ψήφους, γιατί ο καιρός που είχε απήχηση στους άραβες η αριστερά/ο "σοσιαλισμός" έχει παρέλθει. το πιο τραγικό ή κωμικό βέβαια θα συμβεί όταν στα εξάρχεια θα εμφανιστούν ισλαμιστές. δυστυχώς κι όταν συμβεί αυτό ή άλλα παρόμοια ευτράπελα, π.χ. με ισλαμιστές να συμβουλεύουν τους φιλελεύθερους να μην πίνουν μπύρες ή τις γυναίκες να μην κυκλοφορούν ασυνόδευτες τα βράδια, οι αντιεθνικιστές πάλι θα βρουν έναν τρόπο και μια δικαιολογία να στρουθοκαμηλίσουν. οπότε τίθεται το ζήτημα: άραγε η ακροδεξιά θα ισχυροποιηθεί περισσότερο ή λιγότερο μεταξύ των σημερινών ελλήνων, με τέτοιου είδους ανεγξέλεγκτες ελληνοποιήσεις; σε σύγκριση με σήμερα, όπου υπάρχει ένας ρατσισμός εθνοτικός (αλβανοί-έλληνες), χάρη στον αντιρατσισμό θα υπάρξει ένας ρατσισμός δέρματος (έλληνες+άλλοι ανατολικόευρωπαίοι ή παλαιοί μετανάστες, εναντίον μαύρων ή ασιατών ή μουσουλμάνων). θα υπάρξει, δηλαδή, μετάλλαξη του υφιστάμενου τύπου ρατσισμού σε αμερικανικό/δυτικοευρωπαϊκό. η ελλάδα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες. -ούτε έχει προκαλέσει την κρίση/εξαθλίωση των τριτοκοσμικών χωρών στο παρελθόν και πρόσφατα, και -η εθνική κυριαρχία της αμφισβητείται. επιπλέον το νομοσχέδιο δεν θέτει κάποιο σοβαρό τρόπο ελέγχου των μεταναστών. -μια και είναι γνωστό ότι η ελλάδα δεν μπορεί να εμποδίζει την εισροή(λαθρο)μεταναστών μέσω τουρκίας, -μια και σκοπός της είναι η νομιμοποίηση όλων, αφού δεν επιδιώκει την εκδίωξη των λαθρομεταναστών και δεν έχει σαφή κριτήρια, ανθρωπιστικά αλλά και εθνικά/ωφελιμιστικά-ποσοτικά, για το ποιοι μπορούν να παραμείνουν, είναι σαφές ότι σε λίγες δεκαετίες θα έρθουν τα πάνω-κάτω. οποιοσδήποτε θα έρχεται στην ελλάδα να γεννήσει παιδί, το οποίο φοιτώντας ώς την γ' δημοτικού (ή την γ' λυκείου, το ίδιο είναι) θα έχει αποκτήσει στα 18 την ιθαγένεια. όταν λέω "θα έρχεται στην ελλάδα κλπ" δεν εννοώ κάποια συνωμοσία, αλλά ότι προφανώς όλοι ζητούν το καλύτερο ατομικά. αν ο κοντινότερος ευρωπαϊκός τόπος είναι η ελλάδα, τότε θα επιλέξουν την ελλάδα για κάτι τέτοιο. καθεαυτό το κριτήριο της φοίτησης στο σχολείο είναι τραγελαφικό: δίνεται τέτοια αξία στο σημερινό ελληνικό σχολείο ως διαμορφωτή ελληνικής συνείδησης ωσαν να μιλούσε κανείς για τη φοίτηση στην ακαδημία του πλάτωνα και στην περιπατητική σχολή! εδώ ούτε καν οι ίδιοι οι έλληνες έχοντας φοιτήσει 12 χρόνια σε ελληνικά σχολεία θυμούνται κάτι από την ελληνική παιδεία και ιστορία, π.χ. δεν ξέρουν τι έγινε την 25η μαρτίου, και διακηρύσσεται επίσημα από την κυβέρνηση ότι με 3 τάξεις δημοτικού κάποιος (λαθρο)μετανάστης αισθάνεται έλληνας. ακόμη κι αν κάποιοι θέλουν να μείνουν στην ελλάδα για πάντα, είναι αμφίβολο 1. αν θέλουν να μείνουν γινόμενοι όπως και οι σημερινοί έλληνες, ειδικά όταν μέσα στα γκέτο-γειτονιές τίποτε δεν θα τους παρακινεί σε κάτι τέτοιο. 2. αν μπορούν να εγκαταλείψουν αντιλήψεις (πολιτικές τουλάχιστον) που τους είναι δεύτερη φύση και εγγενές στοιχείο τους (αφού μεγάλωσαν σε τέτοια ασιατικά-αφρικανικά περιβάλλοντα) ειδικά όταν τέτοια εγκατάλειψη δεν θα τίθεται ως προαπαιτούμενο από τους σημερινούς έλληνες και το ελληνικό κράτος για την ελληνοποίησή τους. ασφαλώς, αν οι μετανάστες/ελληνοποιημένοι είναι λίγοι, πρόθυμα και "αναγκαστικά" εστερνίζονται τις αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. δεν είναι δηλαδή, ζήτημα τόσο φυλετικό/θρησκευτικό, αλλά κυρίως ποσοτικό, θεωρώ το αν οι μετανάστες θέλουν ή δε θέλουν να "γίνουν έλληνες". τα κριτήρια που θέτει ο θ. ντρίνιας ("την άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας, τη γνώση της ελληνικής ιστορίας, στοιχειώδεις γνώσεις του πολιτειακού, πολιτικού και δικαιϊκού συστήματος και κυρίως των αντίστοιχων κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται και προστατεύονται μέσω αυτών, τη μη συμμετοχή σε παραβατικές/εγκληματικές πράξεις, καθώς και τη δέσμευση εκπλήρωσης των βασικών υποχρεώσεων ενός Έλληνα πολίτη") προφανώς θα εκπληρώνονται όλο και δυσκολότερα και από λιγότερους μετανάστες (από αυτούς που θα εισέρχονται πλέον): για ποιον λόγο να ενδιαφερθεί κάποιος να μάθει άριστα τα ελληνικά, την ιστορία, να υιοθετήσει/εσωτερικεύσει τον ευρωπαϊκό αντί του σημερινού ισλαμικού πολιτισμού, αν μπορεί να ζήσει και δίχως αυτά εδώ, ως έλληνας πολίτης; το παράδειγμα των μουσουλμάνων της θράκης δείχνει ότι είναι δυνατόν να έχουν τα δικαιώματα της ελληνικής ιθαγένειας δίχως να ενδιαφέρονται καθόλου για την ελλάδα και τις ελληνικές υποθέσεις. όλο το θέμα της χορήγησης για λόγους ανθρωπιστικούς τής ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ είναι αφελές. θα αρκούσε η χορήγηση, από τη γέννησή τους κι εφόσον έχουν φοιτήσει και στις 12 τάξεις ή τις 9, της άδειας παραμονής, ώστε να μην κινδυνεύουν με απέλαση τα παιδιά των νόμιμων μεταναστών. κι αυτό θα αρκούσε. η σύγχυση μεταξύ του ανθρωπισμού και της χορήγησης ιθαγένειας μάλλον οφείλεται και σε σκοπιμότητα όσο και σε πραγματική σύγχυση των εννοιών.

Με όλο τον ειλικρινή σεβασμό προς την σύνταξη του «Άρδην» και της «Ρήξης» θα τολμήσω να ισχυριστώ ότι το παραπάνω κείμενο είναι πολιτικά ελλιπές. Και εξηγώ αμέσως τι εννοώ. Ο χώρος του «Άρδην»-«Ρήξη» έχει επί χρόνια επιχειρήσει το δυσκολότερο πολιτικό εγχείρημα. (Κάτι που μόνο ίσως η πριν το 1974 Αριστερά μπόρεσε να επιτύχει σε ελάχιστες – λαμπρές - ιστορικές στιγμές). Να αφουγκραστεί δηλαδή τις λαϊκές ανησυχίες, να τις κατανοήσει και να απαντήσει σε αυτές σε μια κοινωνικά απελευθερωτική, όμως, κατεύθυνση. Στη βάση αυτή, πολλοί έχουν δικαίως ισχυριστεί ότι το μεταναστευτικό ζήτημα θα είναι αυτό που θα διαμορφώσει καθοριστικά το πολιτικό σκηνικό των επομένων ετών. Στο πεδίο των προβλημάτων που θέτει και των απαντήσεων που θα δοθούν θα αποτυπωθεί τελικά είτε η καταθλιπτική κυριαρχία του δίπολου κοσμοπολίτικη κεφαλαιοκρατία/ακροδεξιά αντιπολίτευση είτε η δυνατότητα μιας εναλλακτικής πολιτικής με λαϊκή απεύθυνση και απελευθερωτικό πρόγραμμα. Έτσι, ενώ το άθλιο κατασκεύασμα που κατέβασε ως νομοσχέδιο η κυβέρνηση ΓΑΠ αποτελεί μια ευκαιρία, ανάμεσα σε πολλές, για τους εκπροσώπους του κοσμοπολίτικου κεφαλαίου στη χώρα να επιβάλλουν το πλαίσιο της πολιτικής κυριαρχίας τους, ταυτόχρονα αποτελεί και μια χρυσή ευκαιρία για τη λαϊκίστικη ακροδεξιά να προβληθεί ως η μόνη –δήθεν- αντιπολιτευτική δύναμη και να συσπειρώσει ευρύτερες λαϊκές μάζες, βοηθούσης και της μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Το κείμενο της Σύνταξης, ενώ ορθώς λαμβάνει υπ’ όψιν του και καταγγέλλει το ρόλο της μιας πλευράς του νομίσματος, της εθνομηδενιστικής, αγνοεί την επικίνδυνη εξάπλωση της επιρροής της άλλης πλευράς, της ακροδεξιάς-ρατσιστικής. Και αυτό, τη στιγμή που διόλου τυχαία όλο το ακροδεξιό σύμπαν της χώρας (οργανώσεις, κόμματα, τηλεοπτικοί αστέρες, εφημερίδες, ιστολόγια, κλπ) έχει τον τελευταίο μήνα προχωρήσει σε ένα άνευ προηγουμένου μπαράζ επιθέσεων και χυδαιοτήτων εναντίον του χώρου του «Άρδην» και της «Ρήξης» αναγνωρίζοντας προφανώς ότι ο χώρος αυτός είναι το τελευταίο εμπόδιο πριν την ολοκληρωτική αντιπολιτευτική του κυριαρχία. [Με δεδομένο μάλιστα ότι η επίσημη Αριστερά βρίσκεται σε μια πρωτοφανή κρίση ομφαλοσκόπησης (ΣΥΡΙΖΑ) και απομονωτισμού (ΚΚΕ), αν δεν εκφράζει ήδη αποκλειστικώς ολιγάριθμα βολεμένα μεσοαστικά στρώματα (ΣΥΝ)].

Ακόμα και η αόριστη, χωρίς συγκεκριμένη υλική/οργανωτική πρόταση, επίκληση για κινητοποίηση του ελληνικού λαού, πρακτικά και ανεξαρτήτως προθέσεων ενισχύει έμμεσα τις ποικιλώνυμες επιτροπές «εθνικής σωτηρίας» που ο ακροδεξιός συρφετός στήνει για να καπελώσει τη λαϊκή ανησυχία. Ο πολιτικός αγώνας του χώρου μας εναντίον της ακροδεξιάς δεν επιδέχεται ολιγωριών και παραλείψεων διότι μια πιθανή πολιτική κυριαρχία των ακροδεξιών τσιρακιών του συστήματος θα ισοπεδώσει πρώτα και κύρια κάθε αυθεντική, συνθετική πολιτική απόπειρα αντιπολίτευσης σε απελευθερωτική κατεύθυνση.

Συμπερασματικά, οι δύο τελευταίες παράγραφοι του κειμένου θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά πιο διευρυμένες συγκροτώντας ένα πολιτικό πρόγραμμα μάχης απέναντι και στην ακροδεξιά ρητορεία του «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι», προβάλλοντας μια δίκαιη και συνετή διαδικασία απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας από τους μετανάστες που το επιθυμούν και το δικαιούνται. Για να μην πολυλογώ προβάλλοντας την άποψή μου για το γιατί και πώς αυτής της διαδικασίας, να μου επιτρέψετε να παραθέσω ένα απόσπασμα από το κείμενο με το οποίο συμμετείχα στο εξαιρετικό πρόσφατο αφιέρωμα του περιοδικού Άρδην (τ. 77) για το Μεταναστευτικό:

[…] Ολοκληρώνοντας, φτάνουμε στο αναπόφευκτο ερώτημα: Μέχρι ποιο σημείο μπορούν να φτάσουν οι διαδικασίες της ενσωμάτωσης; Θα αγγίξουν και το κατώφλι της απόδοσης της ιδιότητας του Έλληνα πολίτη; Η πραγματικότητα δείχνει ότι ένα μεγάλο τμήμα του πρώτου μεταναστευτικού ρεύματος των αρχών της δεκαετίας του ’90, ιδιαίτερα από χώρες της Βαλκανικής και της Ανατ. Ευρώπης, έχει προσαρμοστεί πλήρως στην ελληνική πραγματικότητα, έχει αποκατασταθεί εργασιακά, έχει αποκτήσει ακόμη και ιδιοκτησίες. Κοντολογίς, έχει οργανώσει τη ζωή του με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρεί την Ελλάδα τον τόπο όπου θα ξοδέψει το υπόλοιπο του παραγωγικού βίου του ή έστω τον τόπο όπου θα ζήσουν και θα δημιουργήσουν τα παιδιά του. Αυτά τα ίδια εκπλήσσουν καθημερινά με την προσαρμοστικότητα που επιδεικνύει η πλειοψηφία τους, έτσι όπως αυτή αναπτύσσεται κυρίως μέσω της συμμετοχής τους στο (δυστυχώς ελλειπές, αναντίστοιχο και μίζερο) δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Οπότε η απάντηση στην αρχική ερώτηση είναι θετική! Μπορούμε και πρέπει να διαβούμε και αυτό το κατώφλι. Τουλάχιστον, σε παιδιά και νέους που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες και εφ’ όσον το επιθυμούν, θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα να ενταχθούν σε διαδικασία απόκτησης της ελληνικής υπηκοότητας. Μια διαδικασία που θα ολοκληρωθεί μέσα από την αυστηρή και αποδεδειγμένη ικανοποίηση αντικειμενικών κριτηρίων που θα περιλαμβάνουν οπωσδήποτε: την άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας, τη γνώση της ελληνικής ιστορίας, στοιχειώδεις γνώσεις του πολιτειακού, πολιτικού και δικαιϊκού συστήματος και κυρίως των αντίστοιχων κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται και προστατεύονται μέσω αυτών, τη μη συμμετοχή σε παραβατικές/εγκληματικές πράξεις, καθώς και τη δέσμευση εκπλήρωσης των βασικών υποχρεώσεων ενός Έλληνα πολίτη.
Μια τέτοια εξέλιξη εμφανίζεται ως δυνάμει απειλή στα μάτια πολλών συμπατριωτών μας, ιδιαίτερα όταν την κατανοούν μέσα στο τρέχον περιβάλλον σήψης, διάλυσης και παρακμής της νεοελληνικής κοινωνίας . Εν μέρει δικαιολογημένα, καθώς τέτοιες κινήσεις τις εκτελούν με επιτυχία κοινωνίες με ζωτικότητα και αυτοπεποίθηση και όχι αδύναμα μορφώματα που στερούνται συλλογικού οράματος και προοπτικής. Δεν μπορούμε, όμως, να μην κατανοήσουμε, ότι επέχει και θέση ευκαιρίας. Η πλήρης οργανική και θεσμική ένταξη της δεύτερης γενιάς μεταναστών δύναται, υπό προϋποθέσεις, να συμβάλλει θετικά στη διαδικασία ανάτασης του ράθυμου και παραιτημένου νεοελληνικού κοινωνικού σώματος, μπολιάζοντάς το με τα απωλεσθέντα αντισώματα της παραγωγικότητας και της δίψας για κοινωνική εξέλιξη και προκοπή.
Ανεξαρτήτως της πεσιμιστικής ή αισιόδοξης οπτικής του καθενός, των δικαιολογημένων ή αδικαιολόγητων φόβων, της καταλληλότητας ή μη των διαδικασιών, υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη διαπίστωση που υπαγορεύεται από τη διαλεκτική της κοινωνικής πραγματικότητας της τελευταίας εικοσαετίας, αλλά και την απλή κοινή λογική: Δεν γίνεται να κρατάμε καθηλωμένους επ’ άπειρον στη θέση του «μετοίκου» χιλιάδες ανθρώπους που μπορούν και θέλουν να καταστήσουν επισήμως την Ελλάδα νέα τους πατρίδα. Δεν μπορούμε να στερούμε την προοπτική της πλήρους ενσωμάτωσης, μέσω της απόκτησης της ιδιότητας του Έλληνα πολίτη, σε χιλιάδες ανθρώπους που το επιθυμούν και πληρούν τα κριτήρια που θα θέσουμε. Είναι επικίνδυνο να κατασκευάζουμε σαν κοινωνία το «περιθώριο», το οποίο αργότερα θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε. Τα όρια μεταξύ συνειδητής ενσωμάτωσης και συνειδητής (αυτό)περιθωριοποίησης είναι πολύ δυσδιάκριτα. Αρκεί ένα μικρό σπρώξιμο προς την μία ή την άλλη πλευρά. Αν σαν κοινωνία επιμείνουμε, ρητά ή άρρητα, στο σύνθημα-δόγμα «Αλβανέ, Αλβανέ δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ!», τότε να περιμένουμε σχετικά σύντομα τη στιγμή που ο πάσης φύσεως και καταγωγής «Αλβανός» δεν θα θέλει ο ίδιος να γίνει «Έλληνας». Και τότε ας μην προσποιηθούμε τους εμβρόντητους για ό,τι ακολουθήσει…[…]