και ειναι λογικο εδω που τα λεμε...οταν παυουν τα συλλογικα οραματα και αντικαθιστανται απο οικονομικους στοχους και λογιστικους ισολογισμους τοτε βρισκομαστε ενα βημα πριν απο την αποθεωση του φιλοτομαρισμου και κατ επεκταση της διαλυση του κρατους...μπορει αυτο το βημα να αργησε λιγες δεκαετιες λογω ισχυρης ελληνοχριστιανικης παραδοσης χιλιετιων αλλα επηλθε...η συντριβη του 22 κονιορτοποιησε το εθνος και δεν γινεται ποτε να να επανελθει...απο την αλλη η τουρκια προφανως και θα γινεται ολοενα και ισχυροτερη...εχει συλλογικο οραμα...και επομενως τα εχει ολα αφου ολα τα υπολοιπα ερχονται μονα τους αργα η γρηγορα... εμεις τελειωσαμε ως φυλη...θα φιλοξενουμαστε σε λιγες δεκαετιες στις προθηκες των βιβλιοθηκων του κοσμου και μονο αφου επικειται και η βιολογικη μας εξαφανιση αν κρινω απο τα εκατομμυρια μουσουλμανων που εισεβαλλαν και συνεχιζουν να εισβαλλουν στην χωρα(ωσαν να ειμαστε καμια οικονομικη υπερδυναμη που θα τους απορροφησει ολους αυτους) αλλα και την ταυτοχρονη δραματικη δημογραφικη συρρικνωση του εθνους

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τη συζήτηση για το νομοσχέδιο για την πολιτογράφηση και την παραχώρηση ιθαγένειας στους μετανάστες, έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση όχι μόνο για το θέμα της μετανάστευσης αλλά για το θέμα της εθνικής ταυτότητας. Σαν να έχει -κατά περίεργο τρόπο - χωριστεί η χώρα σε δυο στρατόπεδα, όπου, τους φιλο – μετανάστες και τους αντι – μετανάστες. Η συζήτηση αυτή, έχει συμπαρασύρει εκτός από την ανθρωπιστική ή την οικονομική πλευρά του θέματος, την έννοια της εθνικής ταυτότητας, την οποία άλλοι υπερασπίζονται και άλλοι απορρίπτουν σαν «ξεπερασμένη παράδοση» Το άρθρο «Τη Ρωμιοσύνη να την κλαις» του Σήφη Πολυμίλη στην Ελευθεροτυπία 22/1/09 ( http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=123948 ) και το άρθρο του Αντώνη Λιάκου «Πολιτογράφηση και πολιτισμική ενσωμάτωση των μεταναστών» στο Βήμα της Κυριακής 17/1/09 ( http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=310090&ct=114&dt=17/01/2010 ) τοποθετούν την όλη υπόθεση με τρόπο που από μόνη της να δημιουργεί την εξής απλούστατη πρόταση για να σταματήσουν τα «κλαψουρίσματα» και οι σοφιστείες τα οποία η μια πλευρά προσάπτει στην άλλη ή αντιστρόφως, και αντιστοίχως: Βήμα 1ον : Ας υποθέσουμε ότι κάθονται μαζί τρία τραπέζια, Α: οι Καραμπελιάς, Σαρρής και Στάθης Β: Δραγώνα, Λιάκος, Ρεπούση Γ: Καρατζαφέρης, ένας εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ , ένας εκπρόσωπος του αντιεξουσιαστικού χώρου (αν οι τρεις τελευταίοι θεωρήσουν ότι είναι παραπλανητική η συν-τοποθέτησή τους ας κάτσουν σε μονά τραπέζια, και αν θεωρούν ότι δεν είναι μόνο μια η τάση στον ΣΥΡΙΖΑ ή μόνο μια η τάση στον αντιεξουσιαστικό χώρο ας φέρουν κι άλλους σε μονά τραπεζάκια ή μαζί τους (όπως το προτιμούν οι ίδιοι. Δηλαδή να φέρουν αντιπάλους τους. Ο Βολταίρος δεν θα τους έφερνε; Θα ήθελαν να αποσιωπήσουν τους διαφωνούντες τους όταν γίνεται προσπάθεια να ξε-αποσιωπηθούν οι ίδιοι;)) Επίσης ας υπήρχε και ένα τραπέζι για το ΚΚΕ (έναν ή με όσες τάσεις υπάρχουν εκεί για όσα θα δούμε). Σημείωση: Βέβαια ο Καρατζαφέρης δεν είναι ομόλογος των άλλων ομιλητών γιατί είναι και αρχηγός κόμματος αλλά ακόμα κι ο ίδιος, πιθανώς, δεν θα άφηνε την εκπροσώπησή του σε οποιονδήποτε άλλον εν μέσω τέτοιων συνομιλητών και θα θεωρούσε ότι η παρουσία του ίδιου θα είχε και θετικές όψεις ενώ η κακή εκπροσώπησή του θα είχε μόνο αρνητικές. Βήμα 2ον : Ας υποθέσουμε ότι κάποιος διαιτητής, όχι βεβαίως τύπου Πρετεντέρη ή καν Χατζηνικολάου ή Τσίμα (αφού όλοι αυτοί θεωρούνται, ή και είναι, ύποπτοι για σικέ, για αποσιωπήσεις, κλπ κλπ ) αλλά τύπου Σαββίδη (ΕΤ3) ή τύπου Χούντα (HIGH), στους οποίους κάποιο φόρουμ εκπροσωπώντας τους θιασώτες του είχε κάνει πρόταση να υπάρξει τέτοια εκπομπή, έστω λοιπόν ότι κάποιος διαιτητής ξεκινάει από κάποια ερώτηση τύπου π.χ. «Οι κ.κ. Καραμπελιάς, Σαρρής και Στάθης που ευθαρσώς δηλώνουν πατριώτες συχνά θεωρούνται «άρα εθνικιστές άρα Καρατζαφερικοί» και οι ίδιοι διαχωρίζουν θέση και θεωρούν ότι η εξίσωση αυτή τους προσβάλλει ή τουλάχιστον τους παρερμηνεύει. Οι του ΣΥΡΙΖΑ και του αντιεξουσιαστικού χώρου που κάνουν αυτή την εξίσωση των δυο εθνικισμών δεν εξήγησαν ποτέ σε τι ο δικός τους διεθνισμός διαφέρει από τον διεθνισμό τύπου ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου ή τον διεθνισμό τύπου Ντόρας Μπακογιάννη. Δεν φωνάξαμε και εκπροσώπους εκείνων γιατί δεν θεωρήσαμε ότι θα ερχόταν, άλλωστε ποτέ δεν παραπονέθηκαν ότι δεν έχουν κάλυψη από τα ΜΜΕ, αφού συχνότατα οι Πρετεντέρης, Χατζηνικολάου ή Τσίμας κ.α. τους φιλοξενούν για εκτενείς παρουσιάσεις των θέσεών τους , κι αφού αν θέλουν και τώρα να παρέμβουν τηλεφωνικά είναι ευπρόσδεκτοι. Κυρία Δραγώνα , πρόσφατα παραπονεθήκατε ότι σας επιτίθενται αφού πρώτα παραποιήσουν, ή τουλάχιστον αποσιωπήσουν, τις θέσεις σας. Παρουσιάστε λοιπόν τις θέσεις σας εδώ και τώρα η ίδια και ας συμφωνήσουν ή διαφωνήσουν με τις ακριβείς πλέον θέσεις σας τόσο οι Καραμπελιάς, Σαρρής και Στάθης όσο και οι ΛΑΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ, αντιεξουσιαστές, ΚΚΕ. Βήμα 3ον : Αφού οι παραπάνω συμφωνίες ή διαφωνίες σας ήταν ένα πρώτο σημείο αυτοπροσδιορισμού και ταυτότητας του κάθε ενός από σας, έχουμε τώρα δυο οδούς: Είτε να ξεκινήσουμε προς το θέμα εθνικής ταυτότητας με μια συζήτηση για το πρόβλημα, πρώτα, της προσωπικής ταυτότητας, με δεδομένα από την βιολογία, νευροφυσιολογία, φιλοσοφία, ψυχολογία και μετά να κινηθούμε προς το θέμα πολυπολιτισμικής κοινωνίας και τέλος στο ερώτημα περί ανεργίας και εισροής μεταναστών, είτε , αντιστρόφως, για να κάνετε εξ αρχής σαφέστερο ο καθένας τον αυτοπροσδιορισμό και την ταυτότητά σας στα οποία τελικά σας οδήγησε η όποια τέτοια προτέρα σας επεξεργασία , να απαντήσετε πρώτα στις εξής απλές ερωτήσεις του μέσου τηλεθεατή: Γιατί θεωρείτε εθνικιστή και κολλημένο , αν όχι καθυστερημένο, όποιον αρνείται να θεωρήσει μια πολυπολιτισμική Ελλάδα σαν μια μικρή Νέα Υόρκη; Είχαν οι ΗΠΑ σύνορα από τα οποία έμπαιναν ανεξέλεγκτα οι ξένοι; Στα σύνορα με το Μεξικό τι έκαναν; Αν η Νέα Υόρκη έγινε σε ορισμένα πράγματα παράδειγμα προς αποφυγήν και σε ορισμένα πράγματα παράδειγμα προς μίμηση γιατί μας παρουσιάζετε μόνο τα προς μίμηση τα οποία μάλιστα εδώ δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις να υλοποιηθούν; Κάποιοι από σας θεωρούν ταπεινό εκ μέρους του Έλληνα εργάτη το να μη θέλει να πέσει το μεροκάματό του με το να συνδράμουμε αναξιοπαθούντες. Πόσοι μετανάστες είναι αναξιοπαθούντες και πόσοι είναι παραπλανούμενοι από ξένους λαθρομεταφορείς, από Έλληνες αισχροκερδείς εργοδότες, και από σχεδιασμούς περί της ΕΕ ή περί Ελλάδας; Και πόσων από σας, ή εμού, ο βιοπορισμός θα επηρεαστεί από την είσοδο αυτή; Ας πείτε ένας-ένας την γνώμη σας για όλα αυτά να δούμε όλοι πόσο μιλάτε ξέροντας ή πόσο μιλάτε αερολογώντας. Αν κινείστε συνειδητά, αλλά με Χριστιανισμό τύπου «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αναξιοπαθούντων» πείτε το σαφώς ώστε άλλοι να σας θαυμάσουν και άλλοι να σας θεωρήσουν είτε κορόϊδα , είτε επικίνδυνα ανεύθυνους , είτε και τα δυό, και να προφυλαχτούν από σας , τόσο οι νοικοκυραίοι όσο και οι μετανάστες οι ίδιοι αν θεωρήσουν ότι τους βοηθάτε απλώς για να πεινάσετε μαζί τους και να πεινάσουν μαζί σας, να το ξέρουν μήπως και προτιμάνε να πεθάνουν στην πατρίδα τους με τους συγγενείς τους αντί εδώ είτε από ανέχεια είτε ξεζουμισμένοι από εργοδότες και λυντσαρισμένοι από ανέργους. Πείτε πόσο ταχετε ψάξει αυτά με χαρτί και με μολύβι και πόσο όλα αυτά σας θυμίζουν Νέα Υόρκη, για να ξέρουν και οι τηλεθατές και να ξέρετε και σεις πόση σοβαρότητα πρέπει κάποιος να αποδίδει στα λεγόμενά σας . Βήμα 4ον : Αν κάποιον φωνάξαμε να έρθει σήμερα και δεν ήρθε να απαντήσει σε όλα αυτά αναφέρουμε το όνομά του , να μη λέει ότι αποσιωπήθηκε. Αν κάποιος, αντίστροφα, ήθελε να προσκληθεί και τον ξεχάσαμε, ας αναρτήσει κάπου τις απαντήσεις του σε όλα όσα όλοι ρωτάμε όλους εδώ και εμείς θα αναφέρουμε στον τηλεθεατή που μπορούν να βρεθούν οι αναρτήσεις του. Βήμα 5ον : Ας πάμε τώρα στα πιο διεθνή ερωτήματα: Π.χ. 1. Την ίδια αγάπη και αυτοθυσία που έδειχναν οι άνθρωποι για την πατρίδα τους τον καιρό της δημιουργίας των εθνών, από έστω ετερογενείς πληθυσμούς που συνεργάστηκαν σε κοινούς απελευθερωτικούς αγώνες και συνδέθηκαν , γιατί είναι κακό να την δείξουν και σε αγώνες με την ίδια αγάπη και αυτοθυσία για τον πλανήτη πατρίδα τους που κινδυνεύει; Οι αγώνες αυτοί είναι λιγότερο ενοποιητικοί από την ενοποίηση τύπου ποτ πουρι κουλτούρας πολυεθνικ μουσικών για σικε ενοποίηση στα εύκολα ενώ όλους τους πηδάνε εξ ίσου στα δύσκολα και τους στρέφουν τον ένα εναντίον του άλλου με αναλύσεις περί εθνικισμού; Ή 2. Ο καυγάς με Αφρικανούς ή με Ισλαμιστές ή Τούρκους μήπως είναι, μετά την Κοπεγχάγη, καυγάς περί όνου σκιάς αφού πριν καν φτάσει στο αδιέξοδό της η εδώ μετανάστευση θα τρέχουμε κι εμείς κι εκείνοι σαν κλιματικοί πρόσφυγες σε βορειότερα κλίματα που θαχουν γίνει εύκρατα και θα μαλλώνουμε μαζί τους για το αν θα είμαστε καλύτεροι σερβιτόροι ή εργάτες ή εκπορνευόμενοι/ες για όσους θα έχουν καταλάβει τα μέρη εκείνα, εξελιγμένοι από δαρβινική βελτιστοποίηση (ή μάλλον από υπεροπλία με (μη Δαρβινική!) βελτιστοποίηση των όπλων τους και (Δαρβινική) χειριστοποίηση των χειριστών τους) και εκείνοι, οι «βέλτιστοι» (σαν τον βέλτιστο που βλέπουν στον καθρέφτη οι Μπούς και Ράμσφελντ) θα διαλέγουν κάποιους και θα πυροβολούν τους υπόλοιπους εισρέοντες που επεβίωσαν της ερημοποίησης ή της ανόδου στάθμης των ωκεανών. Ή 3. Άραγε αυτό είναι ένα θέμα που ούτως ή άλλως έχει ξαναπροκύψει και θα ξαναπροέκυπτε αφού η απληστία είναι ισχυρότατος παράγων κίνησης στην ιστορία; Αλλά πάντα θα επεβίωναν όχι οι «δίκαιοι Νώε» ή «Δευκαλίονες» αλλά οι πιο οπλισμένοι; Και μετά , με την ελάττωση πληθυσμού θα μικρύνουν οι εκπομπές διοξειδίου και θα ξανακατέβει η στάθμη ωκεανών και θα υποχωρήσει η ερημοποίηση και θα ξανα-υπάρχει χώρος για πληθυσμιακή ανάπτυξη; Και τότε θαχει σημασία αν οι αξίες που θαχουν επιβιώσει θαναι του ενός έθνους ή του άλλου; Αν θαναι από τις αξίες των άπληστων που και προκάλεσαν την καταστροφή και επεβίωσαν ή αν θάναι από τις αξίες αυτών που και δεν προκάλεσαν την καταστροφή και εξαφανίστηκαν σε γενοκτονία; Αν δεν έχει μεταλλαχθεί και γενετικά ο άνθρωπος με συνδρομή από τις σύγχρονες ανακαλύψεις της βιολογίας , όπως πολλοί έχουν βάσιμους λόγους να φοβούνται, ίσως ξαναπροκύψουν οι αξίες των εξαφανισμένων (όπως κάποιο Αμερικανοί πιστεύουν ότι το όποιο υγιές μέρος των Αμερικανικών αξιών προέρχεται από οικειοποίηση των αξιών των Ινδιάνων που υπέστησαν γενοκτονία) . Και ίσως τις αξίες θα τις έχουν διασώσει, εκ τω πραγμάτων ή και από εκτίμηση, μερικοί από τους επιβιώσαντες. Αυτές οι αξίες θα μοιάζουν πιο πολύ με του Θεοδωράκη ή με του Πολυμίλη και του Λιάκου των οποίων το φιλοσοφικό υπόβαθρο φτάνει μόνο μέχρι το να λένε πέντε κουβέντες πρωτοετούς φοιτητή για να θεωρήσουν συζήτηση επιπέδου μερικές απλοϊκότητες που αν είχαν τα υπόβαθρο θα μπορούσαν στο πλαίσιο συζήτησης ημιώρου να τις διεκπεραιώσουν από την νευροφυσιολογία και την ψυχανάλυση μέχρι το μεταναστευτικό, αλλά το μυαλό τους φτάνει μόνο μέχρι εκεί που να θέσουν κάτι που δεν μπορούν να λύσουν για να θεωρηθούν ως αδίκως διαμαρτυρόμενοι κι ως αμαθείς ή ως θρήσκοι κάποιοι άνευ σπουδών, πότε ντόπιοι πότε μετανάστες, όπως συμφέρει τους εν λόγω σοφιστές που είναι ημιμαθείς μετά σπουδών. Ας έρθουν να υπερασπιστούν οι Δραγώνα, Λιάκος, Ρεπούση, τις θέσεις τους μπροστά σε μορφωμένους σαν τον Καραμπελιά ή τον Σαρρή ή τον Στάθη λοιπόν. Γιατί να διστάσουν να ξε-αποσιωπηθούν; Μην πέσει το επίπεδο συζήτησης; Το ίδιο και οι αντιεξουσιαστές: Γιατί να διστάσουν να ξε-αποσιωπηθούν; (όσοι τουλάχιστον δεν θεωρούν ότι διαθέτουν μόνο σκέψεις που θα τους στοχοποιήσουν στη εξουσία αν ειπωθούν ενυπόγραφα). Μήπως χρειαστεί να δείξουν σκέψεις που δεν έχουν κάνει ακόμα; Πότε περιμένουν να τις κάνουν; Ή έχουν ενώπιον των ακροατηρίων τους λογοκρισία μεγαλύτερη από αυτή που έχουν οι πουλημένοι δημοσιογράφοι από τους εργοδότες τους; Αν (ΑΝ) , τυχόν, όντως φοβούνται κράξιμο από τους ομοϊδεάτες του πιο πολύ από την αποσιώπηση από Πρετεντέρηδες τότε σε ποιον χώρο έχουν άσυλο για δημόσια συζήτηση ιδεών; Ας σοβαρευτούμε γιατί όλα αυτά τα μουδιάσματα έχουν κάνει τους νέους να μην έχουν καν παράσταση του τι σημαίνει συζήτηση-σκέψη για να λυθεί κάτι, και τους παλιούς σχεδόν να ξεχάσουν πώς ήταν όταν ακόμα αυτά σήμαιναν κάτι. Η λύση σε όσα είδαμε είναι το να αρχίσουν συζητήσεις με πραγματικές σκέψεις και προτάσεις . Ο κόσμος μόλις δει κάτι με ουσία και θα το επικροτήσει και θα το κάνει μέτρο του τι να περιμένει τι να δέχεται και τι να μην ανέχεται. Άρα, αν έχουν σκεφτεί ποτέ τους κάτι, ας το παρουσιάσουν και κανείς δεν θα τους ψέξει. Αν όχι ας μην ξαναπούν ότι αποσιωπήθηκαν , παραποιήθηκαν, ή έμειναν έξω από κει που άλλοι προσήλθαν. Ή ας πούνε ότι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει καμιά λύση για τίποτε και γι’αυτό μόνο να σιωπούνε μπορούν και αφήνουν τις προσπάθειες στους είτε ικανότερους, αν υπάρχουν, είτε αφελέστερους και χαζοχαρούμενους που είναι ακόμα αισιόδοξοι ή έστω απλώς ελπίζοντες μέχρι τέλους για κάποια συγκυρία που να σηκώνει παρέμβαση από κάποιο αγώνα που να συνδυάζει σκέψη και δράση… Εννοείται φυσικά αν οποιοσδήποτε συμμετέχων θέλει να πει ότι η αποτυχία της Κοπεγχάγης δεν είναι αποτυχία γιατί το σενάριο για εφιάλτη είναι φαντασίωση θα πρέπει όχι μόνο να απαιτήσει ειδικούς στις αποδείξεις ύπαρξης της υπερθέρμανσης αλλά και να προσκομίσει ειδικούς της μη-ύπαρξης της υπερθέρμανσης για να συζητήσουν δημοσίως με τους ομολόγους τους, αφ’ενός για τις αποδείξεις της υπερθέρμανσης και για τα συμφέροντα της απόκρυψής της, αφ’ετέρου για τις ανταποδείξεις της υπερθέρμανσης και για τα συμφέροντα της κινδυνολογίας. Και αν η συζήτηση των ομολόγων ειδικών δείξει ότι οι φόβοι δεν είναι αβάσιμοι και ότι αν δεν αναιρεθεί η Κοπεγχάγη τότε το θρίλλερ περί νέου κατακλυσμού δεν είναι απλώς σενάριο επιστημονικής φαντασίας τότε αν θεωρούν πως το πάμε πολύ μακριά το σενάριο διεθνισμού ας μας εξηγήσουν γιατί να το πάμε μόνο μέχρι εκεί που το πάνε αυτοί για να μοιάζουν οι ίδιοι προχωρημένοι αντί καθυστερημένοι. Κι αυτοί δεν θα τρέχουν ως πρόσφυγες; Η σάμπως αν φροντίσουν από τώρα θαχουν συμβόλαιο ότι «θα τους φάει ο κύκλωπας τελευταίους» , που λέει ο σύγχρονος ιδιωματισμός, π.χ. θα έχουν εγκαίρως «αγοράσει εισιτήρια για την κιβωτό» για αυτούς ή τα παιδιά τους, μέσω του να προωθούν «προχωρημένες» ιδέες εθνο-αποδόμησης; Και αν η συζήτηση των ομολόγων ειδικών δείξει ότι οι φόβοι είναι αβάσιμοι ας μας εξηγήσουν γιατί σαν πρώτη μέριμνα τοποθετείται η ενσωμάτωση απεριορίστου αριθμού προσφύγων αντί να αντί τοποθετείται η αναίρεση των παραγόντων που δημιουργούν πρόσφυγες μέσω καταστροφής χωρών Ας επαναλάβουμε για αποσαφήνιση γιατί αφ’ενός παρα-μεγάλωσε η παράγραφος και αφ’ετέρου διολισθήσαμε από πρόταση προς Καραμπελιά-Σαββίδη σε απεύθυνση προς λάϊτ διεθνιστές: Δεν είπαμε ότι μπορούν, ή ότι πρέπει, να τεθούν τόσο μεγάλα διεθνή θέματα σε μια-δυό συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης! Είπαμε ότι αν δεν τεθούν μέχρι το σημείο που αναφέραμε, εκεί όπου αναπόφευκτα φτάνουν, τότε να μη τίθενται ούτε σαν μισές διαδρομές για επίδειξη κενής ευρύτητας πνεύματος αντιπαραβαλλόμενης με οπισθοδρομικότητα εθνικιστών κλπ Γιάννης Αλεβίζος 23/1 Σε περίπτωση που τέτοια συζήτηση είναι ανέφικτη για οποιοδήποτε λόγο , ο γράφων, στο βαθμό που μπορεί κάτι σχετικό να συνεισφέρει και ο ίδιος μέσω του δικού του υπόβαθρου, παραπέμπει στα σάιτ του www.Athens2009blues.gr (ελληνόφωνο. Πιο σχετικά θέματα με το παρόν βρίσκονται μπαίνοντας μέσω google με τις λέξεις Athens2009Blues Πρόσθεση Αυγούστου 2009 ) και www.johnalevizos.net (αγγλόφωνο).