Η ύπαιθρος της εποχής της παγκοσμιοποίησης προσλαμβάνει νέες μορφές, «αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας» κάποια παραδοσιακά στοιχεία, αποξενώνεται από τον παλιό «πλουραλιστικό» εαυτό της.

Ο κύ­ριος Λια­κό­που­λος του κα­να­λιού Ε­ΧΤRΑ 3, συγ­γρα­φέ­ας και προ­μη­θευ­τής βι­βλί­ων, προ­πά­ντων δε κο­μι­στής προ­φη­τειών, έ­χει γί­νει πο­λύ γνω­στός. Τό­σο μά­λι­στα ώ­στε να κρί­νε­ται δια­κω­μω­δή­σι­μος α­κό­μη και α­πό έ­να συ­μπα­θη­τι­κό καλ­λι­τέ­χνη, ό­πως ο Μι­τσι­κώ­στας!

“Η Τέχνη, η Ελευθερία, η Δόξα σβήσανε

μα η φύση είναι πάντα ωραία”

Το προσκύνημα του Τσάϊλντ Χάρολντ,

δεύτερο άσμα, στροφή 87.

Για ένα "Κράτος-Πρόνοιας" που δεν επιδίδεται σε πρακτικές ελεημοσύνης …που δεν αναπαλαιώνει τις παραγωγικές δομές επί σκοπώ δημιουργίας θέσεων εργασίας, που δεν "επιστρέφει" στο ιππήλατο άροτρο, στον εισπράκτορα του λεωφορείου, στις τραπεζικές καταθέσεις παρουσία υπαλ