Πλέον ο όρος –και η έννοια– του νεο-οθωμανισμού είναι ευρύτερα αποδεκτός επιστημονικά και πολιτικά: σηματοδοτεί τόσο την επανεμφάνιση επεκτατικών αυτοκρατορικών πολιτικών από την πλευρά της Τουρκίας –στα πλαίσια βέβαια και τις δυνατότητες του σήμερα–, όσο και τη διαμόρφωση, στο εσωτερικό των όμορων με την Του

Πάρα πολλές έχουμε επαναλάβει πως ο νεο-οθωμανισμός δεν αποτελεί σήμερα απλώς μια εξωτερική απειλή για την Ελλάδα, αλλά συνιστά μια εσωτερική παράμετρο της πολιτικής μας ζωής, δεδομένου ότι έχουν δημιουργηθεί ομάδες συμφερόντων στην Ελλάδα και την Κύπρο, που προωθούν και υποστηρίζουν τον τούρκικο νεο-οθωμανισμό,

Στις 27 Σεπτεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη καθελκύστηκε στα ομώνυμα ναυπηγεία η πρώτη κορβέτα Milgem του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού.

Σε 10 με 12 χρόνια από τώρα η Τουρκία θα αποτελεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αντίπαλοι της τουρκικής υποψηφιότητας –είτε φανεροί είτε συγκεκαλυμμένοι–, χρησιμοποιώντας μία γκάμα λογικών και επιδέξιων επιχειρημάτων, πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί.

Η ισορροπία δυνάμεων στην Κύπρο είναι κατά βάση ένα πλασματικό κριτήριο, διότι υπάρχουν μια σειρά αντικειμενικών παραγόντων οι οποίοι την καθιστούν εξαιρετικά εύκολα μεταβλητή. Οι παράγοντες αυτοί είναι οι ακόλουθοι.

Μέχρι σήμερα είχαμε μάθει να θεωρούμε αξιωματικά ότι η Τουρκία αποτελεί ένα ενεργούμενο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένα μαντρόσκυλο των Αμερικανών στην περιοχή, απόλυτα ελεγχόμενο από αυτούς. Η άποψη αυτή μπορεί, έτσι και αλλιώς, να δεχθεί σφοδρή κριτική αναφορικά με την ορθότητά της.

Η έννοια του νεο-οθωμα­νισμού παραπέμπει στο οθωμανικό παρελθόν της Τουρκίας, την οθωμανική αυτοκρατορική παράδοση, την οθωμανική και την ισλαμική κληρονομιά, και στοχεύει στην ανάδειξη της Τουρκίας σε μια περιφερειακή υπερδύναμη.

Ο Νεζτμετίν Ερμπακάν θα μπορούσε να θεωρηθεί ο πατέρας του τουρκικού πολιτικού ισλάμ. Αυτός πρώτος συνέλαβε, στη δεκαετία του ’70, την ιδέα να δημιουργήσει έναν νέο αυτόνομο πολιτικό πόλο, ικανό να αντιταχτεί στον κεμαλισμό.

Μία από τις σημαντικές επιτυχίες της τουρκικής νεο-οθωμανικής εξωτερικής πολιτικής είναι η εξισορρόπηση των σχέσεων της Άγκυρας με το Ισραήλ και τις αραβικές χώρες.

Η οικονομία της Τουρκίας αποτελεί ένα πολύπλοκο μείγμα παραδοσιακής βιοτεχνίας και σύγχρονης  βιομηχανίας, με την τελευταία να κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο.