Σήμερα που έχουν περάσει 40 χρόνια από τον Μάη του ’68, οι επετειακοί εορτασμοί ελάχιστα θα αναφέρονται στο επαναστατικό δυναμικό του· περισσότερο θα επιμένουν στην ενσωμάτωσή του και την οριστική διαμόρφωση της μορφής του μεταμοντέρνου καπιταλισμού: η πολιτική εξουσία στη Δεξιά, η πολιτιστική στην Αριστερά.

Ἕνα τεράστιο φιάσκο. Αὐ­τός εἶναι, χωρίς καµµία δό­ση ὑ­περβολῆς, ὁ µονα­δι­κός τρόπος νά χαρακτηρισθεῖ ἐπι­τυχῶς ἡ ἀπόπειρα Τούρκων καί Ψευ­τοµακεδόνων νά φέρουν στίς παρυφές τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου τίς ἐθνικιστικές τους φαντασιώσεις καί διεκδικήσεις.

 

Επισιτιστική κρίση …

Δεν είναι υπεραισιόδοξη η διαπίστωση πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια καινούργια πολιτική πραγματικότητα, πρωτόγνωρη από τη μεταπολίτευση και μετά.

Η ιμπεριαλιστική λειτουργία της Ε.Ε.

Το θέμα μου είναι: «Η Θράκη, μία άλλη Κύπρος;» Θα προσπαθήσω, δηλαδή, να απαντήσω στο ερώτημα, αν η Θράκη κινδυνεύει να ακολουθήσει την Κύπρο στον τραγικό κατήφορό της. Και, αν αυτό συμβαίνει, τι οφείλει να πράξει ο Ελληνισμός, για να αντιστρέψει μια τέτοια καθοδική πορεία.

Άμυ Γκούντμαν: Κατά τη διάρκεια του μουσικού μας διαλείμματος, προβάλαμε ένα βίντεο για την Άνοιξη της Πράγας του 1968. Βλέπω ότι σας επηρέασε αρκετά.

Στις 8 Οκτωβρίου ’67, κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης σύγκρουσης με ένα απόσπασμα των ρέιντζερς (rangers), τραυματίζεται και συλλαμβάνεται στη Βολιβία ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, αρχηγός ενός αντάρτικου πυρήνα που δρα από την αρχή της χρονιάς.

Γιώργος Ρακκάς: Φέτος τον Μάη, κάθε εφημερίδα και κάθε ίδρυμα που σέβεται τον εαυτό του, ακόμα και τα ιδρύματα των Τρα­πεζών, έχει αφιέρωμα στον Μάη του ’68. Και τίθεται το ερώτημα, πώς μια εξέγερση που ήταν ενάντια στο κεφάλαιο, φτάνει να γιορτάζεται σήμερα από τους κύριους φο­ρείς του.