Οι περισσότεροι συγγραφείς που μελετούν τη Διεθνή Μετανάστευση (ΔΜ) επικεντρώνονται κυρίως στην ατομική διαδικασία λήψης μικροαποφάσεων, στα οικογενειακά δίκτυα, στις χώρες υποδοχής και στους λεγόμενους πα

Παγκοσμιοποίηση και μετανάστευση1

Η σύγχρονη μετανάστευση, η οποία εγκαινιάζεται ήδη από τον 19ο αιώνα, δεν είναι παρά στοιχείο των δυνάμεων εκβιομηχάνισης της Δύσης και κυριαρχίας του παραγωγικού της μοντέλου.

Παρά το γεγονός ότι στις βουλευτικές εκλογές το μεταναστευτικό ζήτημα παρέμεινε χαμηλά στην καταγραφή των προτεραιοτήτων των ψηφοφόρων, σε σχέση τουλάχιστον με τις ευρωεκλογές του Ιουνίου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία.

Οι πρόσφατες ευρωεκλογές αποτέλεσαν ορόσημο στη συζήτηση για το μεταναστευτικό στη χώρα. Πριν από τον Ιούνιο, για τη μετανάστευση και τους μετανάστες μιλούσαν, κατά κύριο λόγο, είτε οι επίδοξοι θηρευτές τους είτε οι αυτόκλητοι σωτήρες τους.

Στην Ελλάδα η συζήτηση για το μεταναστευτικό επικεντρώνεται στα αποτελέσματα, τις ωφέλειες ή τους κινδύνους που επιφέρει η μετανάστευση για την κοινωνία μας ή στην επίκληση γενικών αρχών, κινδυνεύοντας να αντιμετωπίσει το φαινόμενο με όρους στιγμής και όχι διαδικασίας.

 

 

 

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, που η Ελλάδα κατέστη χώρα υποδοχής μεταναστών, διεξάγεται σταθερά ένας εκκωφαντικός διάλογος μεταξύ αυτών που υποστηρίζουν ότι οι μετανάστες υποκαθιστούν τους Έλληνες στην εργασία και αυτών που ισχυρίζονται ότι η εργασία των μεταναστών δρα συμπληρωματικά, δηλαδή δημιουργούνται πε

Η συζήτησι αυτή έτσι όπως την κάνουμε –είναι άσχετη με τους μετανάστες. Κυβέρνησι να γίνη ο Καρατζαφέρης δεν μπορεί να τους διώξη. Άλλωστε, τι σημαίνει αυτό; Δεν υπάρχει τόπος να πάνε ούτε άλλος τους δέχεται. Και μιλάμε για ανθρώπους, όχι για δέματα. Παράνομοι, λαθραίοι –δεν έχει σημασία.